// Mr Kalders // Mrs Kalders //

Rijmplek

noreply@blogger.com (Igor) — Thu, 13 Dec 2007 22:39:00 +0000

Een mens doet soms dingen waar hij niet trots op is. Het geschiedt in een onbewaakt moment, wanneer niemand het eigenlijk verwacht. Ik ga niet teveel rond de pot draaien en maar meteen bekennen. Ik ben naar een concert van Clouseau geweest. De verzachte omstandigheid was dat het onder sociale pressie van mijn vrienden gebeurde. Het delict werd voltrokken in het vermaledijde oord van verderf, genaamd Sportpaleis.
"Waarom vermaledijd?", vraagt u zich misschien af. Wel, omdat daar jaarlijks dat andere festival van dubieuze smaak plaatsvindt, beter bekend onder de naam Night of the Proms. Has-been legendes revivalen er aan de lopende band, onder andere omdat men er kwaliteit pleegt te verwarren met kwantiteit. Maar ook omdat de sof John Miles graag de draak "Music was my First Love" komt afsteken. Als hij dat nu maar gewoon met een zwaard deed.
Versta me niet verkeerd, ik minimaliseer het muzikaal talent niet. Ik vind het enkel zonde dat het zo geabuseerd wordt. Tien jaar lang bij de Comme Chez Soi gaan eten met een invariabele menukaart, gaat ook vervelen.
Edoch genoeg pejoratieven. Ik ben dus naar Clouseau geweest op staanplaatsen van 21 Euro. Nuja, 22,5 Euro omdat er toch wat aan de strijkstok moet blijven hangen. Administratieve kosten heet dat. Het is mij alleen niet helemaal duidelijk waarom die kost forfaitair per kaart aantikt, zelfs als je er veertien bestelt die samen in één envelop opgestuurd worden. Ik vermoed dat het afhandelwicht per kaart haar computer aanzet, de gegevens invoert, en haar computer weer uitzet. Het moet iets van die orde zijn.
Onderweg naar Antwerpen begint, net wanneer het Sportpaleis op 500 meter voor onze neus opdoemt, één van de wagens in de karavaan te roken. Terwijl we midden in de file stoppen voor een inspectie, gooit een voorbijrijdende vrouw haar raampje omlaag. Dat we de boel ophouden. Mevrouw beseft blijkbaar niet hoe verkeersagressie ontstaat. Ik des te meer.
We besluiten de gok te wagen, en zoeken toch een parking op. Foeterend op de schandalige tarieven van 5 Euro, voer ik onze wagen zo'n uitmelkgarage binnen. "V.I.P.-parking" staat er op het bordje naast de vriendelijke allochtoon aan de ingang. Vermoedelijk slaat dat niet op de limousines en het bekende volk, of het gebrek daaraan, maar op de overdekking en het feit dat dat blijkbaar 9 Euro waard is. Hoe de uitbaters nachts slapen 's is me een raadsel, met dergelijke misdaad op het geweten.
Niet veel later komen we ook tot de ontdekking welke betaalbare plaatsen we toegewezen hebben gekregen. De regelmatige concertganger zal weten dat een mens niet voor een dubbeltje (lees: 21 Euro) op de eerste rij kan zitten. Het goede nieuws is daarom dat we niet ver van de zanger zitten, het slechte dat we ongeveer recht in zijn gehoorgang kijken. We laten het niet aan ons hart komen, en vanaf de eerste tonen scanderen onze rangen de liedjes flard voor flard mee.
Niet altijd ter vermaak van het andere publiek. Het is ook niet leuk als je van geen enkel nummer de originele zang meekrijgt. Eén vriend hanteert bovendien een toonhoogte die momenteel nog onderzocht wordt door de NASA. De twee jongetjes vlak voor ons, beiden nog geen tien jaar, werpen regelmatig een vernietigende blik naar achteren. Tot jolijt en stimulatie van ons gezelschap natuurlijk. De meegekomen ouders blijven strak naar voren kijken, denkelijk met onweer op het gezicht en constant hun 90 Euro in vraag stellend.
Van de gevoelige nummers staat geen toon meer overeind als ons zangkoor ze onder handen heeft genomen. Ik hoor mezelf incidenteel vrolijk meebrullen, tot mijn eigen verbazing met sporadische kennis van de tekst. Ja, ik zal maar verder opbiechten, ik ken feitelijk liedjes van Clouseau. En nu we toch bezig zijn: ja, er zitten sterke deuntjes tussen, hoewel ik niet altijd even gecharmeerd ben van de bewoordingen. Hoe serieus kan je het bijvoorbeeld menen, als je volgende lap je strot uit krijgt?

Elke morgen
Heb ik een probleem
Ik kan niet slapen
Ik voel me zo alleen

Behalve van een schrijnende banaliteit, is het geen zuivere volrijm. Ok, assonantie is ook een rijmvorm, maar was het nu zo moeilijk om een mooi rijmwoord voor "probleem" te vinden? Teneinde hier geen ijdele monoloog te voeren, zal ik terstond demonstreren:

Elke morgen
Heb ik een probleem
Ik kan niet slapen
Hoewel ik pillen neem

Ziezo, in hetzelfde metrum, een volwaardige rijm. Bovendien nog veel spannender ook, maar dat is mijn persoonlijk mening.
Clouseau, als u nog een tekstschrijver zoekt, ik ben uw man!

Gebuisd

noreply@blogger.com (Igor) — Tue, 11 Dec 2007 22:29:00 +0000

Onze vijftien minuten roem zijn bijna om. Nog één aflevering van Babyboom, en dan zijn we terug een statistisch element der Vlaamsche demografie. Sta me toe tot dan de zonnebril op te zetten en de horden fans handtekeningen te weigeren.
De commentaren tot nu toe variëren nogal. Niemand in de familie heeft mij openlijk durven uitlachen. Dat kan natuurlijk maar twee dingen betekenen. Welke twee, dat laat ik aan de lezer over.
In de vriendenkring leefde de schroom niet zo. Vooral de eerste beelden openbaarden een Igor en Sandy die een ongeziene houterigheid aan de dag legden. Wat verwacht je ook. Als je tijdens je eerste opnames voor de vierde keer de opwelling moet veinzen om met de hond te wandelen, is het spontane er wel een beetje af. Een beetje zoals je in je hoofd tien verschillende originele openingszinnen repeteert, om met een afknappend "kom je hier vaker?" dat mooie meisje ten dans te vragen.
Ok, een Robert de Niro draait er zijn hand niet voor om, maar net vanwege dat soort verdiensten zit hij niet in de serie. Nu, mijn eigen vrienden slagen erin de bewuste conversatie dermate droog te acteren, dat de Pampers Baby-dry erbij in het niet valt. Hilariteit verzekerd. Bedankt "vrienden"!
En dan zijn er nog de mensen die van hun mening hun broodwinning hebben gemaakt. Het nadeel daarvan is dat je er altijd één moet hebben. Een mening bedoel ik. Zo meent Christophe Vekeman in De Morgen een grappige parallel gevonden te hebben tussen onze omgang met de hond en Sterre. Ik kan er alleen maar om monkelen, niet alleen uit psychologische zelfbescherming, maar omdat ik - toegegeven, op zwaar amateuristisch niveau - weet hoe moeilijk het is wekelijks stelling te nemen. Het is trouwens altíjd dankbaar een satirisch stukje over bevallingsprogramma's te schrijven, net omdat vruchtwater, schaamlippen en tepelkloven zo'n lekkere krachttermen zijn.
Wat me echter dan weer meevalt is dat ons zware Limburgse accent en de schabouwelijke articulatie van zijn scherpe pen gespaard blijven, nochtans vaak genoeg een reden tot gratuit leedvermaak. Vermoedelijk is met de actuele overdaad aan docusoaps de lol daar ook wel een beetje vanaf. Je vindt elke dag wel ergens een Limburger, West-Vlaming of, godbetert, een Antwerpenaar op de buis die het Nederlands op gruwelijke wijze kastijdt. En ik lach ze zelf ook vaak genoeg uit.
"Waarom doe je nu eigenlijk zoiets?" is een veelgestelde vraag. Vooral door mensen die er meteen aan toevoegen dat ze zelf nooit aan zoiets zouden deelnemen. Men doelt dan op het publiek opkloppen van de zielenroerselen. Noem het ijdelheid of zo. Dat, en een heleboel waardebonnen van Molecule. In ieder geval genoeg om een rit van twee uur heen en twee uur terug te verantwoorden. Onze woonplaats en dat vermaledijde koopcentrum zijn namelijk voor België wat de Noordpool en de Zuidpool voor Steve Fosset zijn. Of beter: waren.
Zij het dan dat we in dat winkelcentrum blijkbaar vaker herkend worden dan op het thuisfront. Tijdens ons uitstapje van enkele uren, worden we bijvoorbeeld een vijftal keren aangeklampt door mensen die "ons gisteren op televies gezien hebben". Die ervaring maakt me stukken wijzer over het doelpubliek van het programma. Profiel:
- geslacht: vrouw
- gemiddelde leeftijd: 60
Maar ach, bekendheid is erg relatief. Want 200 km verder in mijn eigen dorp heeft nog niemand gerefereerd aan de publieke performance. Een sponsorship van de plaatselijke supermarkt middels kraagreclame zal er daarom wel niet inzitten, vrees ik. Maar vertel me eens, wat heeft Jean-Marie Pfaff, behalve foute blonde lokken, dat ik niet heb?

Ouwe zak (nieuwe wijn?)

noreply@blogger.com (Igor) — Fri, 07 Dec 2007 00:10:00 +0000

Er was een tijd dat, wanneer je in je kennissenkring verkondigde dat je een dotmatrixprinter bezat, je enkele treden op de sociale ladder steeg. Op die ladder stonden de mensen zonder elektrische huishoudtoestellen helemaal onderaan. Die kant van de ladder is in al die jaren de facto niet veranderd, maar bovenaan heeft men inmiddels flink wat sporten bijgetimmerd.
Laat ik echter even bij die goeie ouwe tijd blijven, toen een kopieermachine nog even zeldzaam was als een Belgisch regeerakkoord. Scholen zetten toen en masse stencilapparaten in voor het fabriceren van hun toetsen. Dat resulteerde in een typische typografie, die je nu alleen nog maar vindt in een bad van nostalgie.
Een stencil kent geen nuance. Het is wit of zwart, maar niet grijs. En als het toch grijs moet zijn, dan maar wit of zwart. Meer dan eens was hierdoor het gaatje van de 'e' pikzwart of plakten twee letters onherkenbaar aan elkaar. Als kind ontgaat de charme van zo'n snerttoets je uiteraard volledig en wel ten koste van de iets meer prangende vraag hoθvθθl θppθls Jθn nog in zijn hθndθn hθθft θls hij θr 2 vθn dθ 3 opθθt.
Ik heb nog persoonlijk mijn vulpeninkt over ettelijk zulk invulblad uitgesmeerd. Dat gebeurde als je met de zijkant van je hand over het vel wreef voordat de inkt droog was. Meestal per ongeluk. Het was dan zaak om met je "tintenkiller" de overvloedige inkt van het papier en van je hand weg te stippen. Stinken dat die stift deed en als direct gevolg ook je hand! Ik vermoed dat die ondingen nog steeds bestaan, ik weet alleen niet in welke geuren.
Het was ook in die tijd, dat ik mijn eerste betaalde job verwierf. Ja, ik was het bijna zelf vergeten, maar ik moet een 9 à 10 jaar geweest zijn - kinderarbeid was iets van de negertjes in Afrika. De wereld bestond in ieder geval nog uit goeden en slechten, en meisjes waren nog gewoon jongens zonder een piemel.
Op de een of andere manier was ik erachter gekomen dat ik geld kon verdienen met het rondbrengen van een lokaal weekkrantje. Dat leverde, als ik het mij goed herinner, 1 volledige Belgische Frank op per bezorgd exemplaar. Aldus crosste ik wekelijks op mijn speciaal daarvoor uitgeruste BMX de hele wijk door, waarbij de truuk eruit bestond in 1 beweging het bundeltje uit de stuurtas te grissen, de brievenbusklep open te zwieren, en het papier door de gleuf te projecteren. Dit alles zonder een voet op de grond te zetten, wat natuurlijk nooit langer dan 3 brievenbussen lukte. Ik heb er mijn BMX-vaardigheden aan overgehouden, als daar zijn: stuur ronddraaien tijdens het rijden, ter plaatse springen, achterstevoren rijden, ...
Toegegeven, dat laatste was niet echt noodzakelijk, maar het stond zo stoer. Wie hier heden graag een demonstratie van zou genieten, moet ik weliswaar teleurstellen. Niet dat ik de behendigheid verloren zou zijn - maakte hij zichzelf wijs - maar thans zou het ronddraaien van een fietsstuur geheid resulteren in een buikvliesruptuur of iets dergelijks. De vetmassa in mijn lichaam verspreidt zich namelijk veelal naar onpraktische plekken.
Nu, het krantje dat ik verspreidde, bevatte vooral lokale annonces. En, zoals wel vaker het geval met lokaal nieuws, die berichtgeving was redelijk schaars. Men volstond er daarom in drie A4-bladen samen te vouwen en in het midden vast te nieten. Dan spreken we van een goed gevulde editie, ik moet zeggen, in een kwaliteit superieur aan de gangbare stencil.
Ter bladvulling werden autochtonen regelmatig aangespoord een verhaal te doen. De relevantie van het relaas was ondergeschikt aan de mooie bladspiegel. Wat veel zegt als je weet dat de bladspiegel er meestal tamelijk beroerd bij lag.
Wekelijks deed ene Meester Johan, die zich duidelijk geïnviteerd voelde door de vele witruimtes, aldus kond van zijn zielenroerselen. Ik noem hem of haar voor het gemak maar even Meester Johan. Dat praat wat makkelijker voor de privacycommissie.
Meester Johan dus persisteerde in zijn zelfopgelegde opdracht, waarbij hij elke week een stukje proza opleverde dat zijn gelijke niet kende. Ik moet eerlijk bekennen dat ik destijds de waarde ervan zelf moeilijk kon inschatten, edoch elke woensdag, op verschijningsdatum, pakte mijn vader het tijdschrift hoofdschuddend ter hand. Ik weet nog steeds niet waarom zijn hoofd het hardste bewoog: de belerende toon waarin gratis levenslessen werden uitgedeeld, of de stijl-, grammatica- en spelfouten waarmee de onderrichting doorspekt was.
Vader had natuurlijk gelijk: je leert niet kantklossen van een metselaar. Meestal toch niet. Anderzijds zijn stropers de beste boswachters. Waarom dat hier niet helemaal lijkt op te gaan, moet ik u even schuldig blijven.
Maar op de keper beschouwd, was die beste man daar aan het bloggen avant la lettre. Ga maar eens na. Hoeveel dorre onzin heb ik op deze site al gepost? Wekelijks! Hoeveel spelfouten hebben reeds voor uw ogen een triomferende rondedans gedaan, soms discreet, soms flagrant? En laten we wel wezen, taal op het net is heden sowieso ondergeschikt aan vorm en inhoud.
Met andere woorden, op een subliminale manier is Meester Johan misschien wel gewoon de geestesvader van het aanhoudend geschrijfsel dat hier in uw gezicht spat.
Daarom, ere wie ere toekomt: Bedankt Meester Johan!

Eten wat de borst schaft

noreply@blogger.com (Igor) — Mon, 03 Dec 2007 02:27:00 +0000

Hallo allemaal,

Sterre hier. Dat duurt altijd zo lang voordat mijn papa weer iets blogt, dus ik zal het heft maar in eigen handen nemen. En omdat ik nog niet kan spreken, zal ik het maar gewoon typen.
Laat ik beginnen met de vaststelling dat het niet altijd gemakkelijk is om een baby te zijn. Als ik een euro kreeg voor elke keer dat er iemand onnozel boven mij komt hangen en onmogelijke gezichten trekt, dan was ik miljonair. Nu, mijn ouders hebben mij beleefd opgevoed, dus ik lach meestal wel vriendelijk terug. Alleen raken de mensen dan meestal nog meer in extase. Een beetje zoals een kwispelende hond die je aanhaalt en die vervolgens uit blijdschap de hele vloer onderplast.
Zo ver is het gelukkig nog niet gekomen, maar je kan nooit voorzichtig genoeg zijn. Daarom begin ik af en toe ook maar gewoon te huilen. Meestal is het dan snel gedaan met die idiote grimassen.
Papa klaagt ook altijd dat ik een gelukzak ben. Vier keer per dag mag ik aan mama haar borsten komen, terwijl papa's gemiddelde veel lager ligt. Hoeveel precies, wil hij niet zeggen, maar laten we wel wezen: ik ben er ook niet gekomen doordat mama en papa hebben zitten kaartspelen.

Of het trouwens onder druk van papa is, weet ik niet, maar dit weekend hebben ze mij wat anders proberen voor te schotelen dan de gebruikelijke moedermelk. In plaats daarvan propten ze een of ander oranje goedje in mijn mond. Gatverdamme, wat een smerige smurrie was me dat zeg! Ik heb het snel terug uitgespuwd.
Denk je echter dat ze opgaven? Mijn vreselijke grimassen ten spijt, bleven ze maar aandringen. Van ellende heb ik dan maar een half lepeltje van dat spul ingeslikt. Wat een rotzooi! Pure kindermishandeling was het. Mocht ik kunnen praten, ik zou meteen naar de jongerentelefoon bellen. Baby's hebben ook rechten! Trouwens, voor ik het vergeet: er was al "Sterren op de Dansvloer" en "Sterren op het ijs". Binnenkort is het tijd voor "Sterre in Babyboom". Vanaf donderdag 6 december start Babyboom weer op VTM (sorry, Nederlanders). Men heeft me wijsgemaakt dat ik in de eerste 2 afleveringen zit, maar het kan ook later zijn.
Wie handtekeningen wilt, zal echter even moeten wachten tot ik kan schrijven.

Groetjes,

Sterre

Niets aan de hand

noreply@blogger.com (Igor) — Wed, 28 Nov 2007 22:00:00 +0000

Herinnert u zich de lolo-bal nog? Ik wel. Stel u een rubberen dwergplaneet met planetoïdenring voor, waarbij u één halfrond tussen de voeten klemt (ja, zo'n kleine dwergplaneet), terwijl uw zolen op de ring rusten. Sla dat beeld even op, en animeer het met een debiel rondspringende gebruiker.
De lolobal was pakweg 20 jaar geleden de meeste efficiënte manier om de nek te breken. Heel eventjes maar, want behalve een redelijk nutteloos gadget, was het ook nog eens een rage. En we weten allemaal hoe het rages vergaat. Hoelahoep, peng-peng, jojo, skatebike, silly putty, tamagotchi, punniken, ... De kans is groot dat u voor één van deze prullen ooit uw ouders de oren van het hoofd hebt gezeurd. Totdat u de trotse bezitter werd, uw vriendenkring kortstondig in omvang verdubbelde (2 in plaats van 1), en u het kostbare kleinood al snel ergens in een hoek liet verkommeren.
In dat opzicht is het een beetje vergelijkbaar met een orgasme, met de aankoop van het gadget als de metaforische climax. Niet dat de vrouw na dat hoogtepunt in de weg ligt ofzo, maar u snapt het idee. Het is ironisch genoeg veelal leuker iets te verlangen, dan het te hebben.
De gemiddelde mens is, terwijl hij langzaam richting volwassendom dobbert, steeds minder vatbaar voor rages - de enkele uitzonderling daargelaten natuurlijk. Totdat op een gegeven moment in de directe omgeving kleine kinderen als paddestoelen uit de grond schieten. Dergelijke evolutie dompelt de volwassene dan wederom onder in de wereld waar hij al veel vroeger langzaam is uitgeklauterd. Een soort van wereld waarin Piet Piraat ("Schip ahoi-hoi-hoi") en Megamindy ("is het een vogel, is het een vliegtuig?") de scepter zwaaien.
Toegegeven, eer dat mijn dochter de liedjes van K3 meezingt, zal er nog flink wat water naar de zee vloeien, maar een mens moet enigszins voorbereid zijn. Aldus ken ik nu reeds quasi alle Bumba-personages bij naam. Even ter duiding voor de kroostloze of simpelweg onwetende lezer: Bumba is een clown in een vrolijke gele jurk, met dikke zwarte randen rond zijn ogen. Ofwel zit de grapjurk offscreen flink aan de spuit, ofwel was de requisietenbouwer van dienst te lui om de beweegbare oogballen netjes af te werken. Gelukkig zien de meeste kinderen dat verschil niet.
Zo'n pak lijkt me trouwens ook de ideale oplossing voor een ander wassend maatschappelijk probleem: de verveelde winkelbediende. U bent vast ook wel eens in een toko geholpen door personages met de levensvreugde van een kerstkalkoen. Duw die mensen in een Bumbakostuum, en die ongesteldheid zal voor de klandizie met een vrolijk smoelwerk gemaskeerd worden.
Rages dus. In babyland duikt er weer een nieuwe op. Je kan tegenwoordig met een doe-het-zelf-pakket het handje of voetje van je telf vereeuwigen in gips. Voor zover gips al eeuwig meegaat. Dergelijke kit staat hier al enige tijd op zijn toepassing te wachten.
Omdat Sterre groeit als kool, breken we op een dag toch de doos aan. "100% failure proof" staat erop. Hoe werkt het? Je boetseert met een soortement van klei een mal, en daarin druk je een stuk van je baby. Vervolgens haal je het stuk baby terug eruit, en vul je de achtergebleven leegte met gips. Een kind kan de was doen.
Ergo klei ik een platformpje waarin we Sterre haar handje duwen. Het malle materiaal is echter redelijk stijf. Wanneer ik het handje loslaat, blijft er een zielige indruk achter, nauwelijks enkele millimeters diep.
Ik duw het spul terug samen, modelleer het opnieuw en druk Sterres hand er nogmaals in. Nu wat steviger. De klei is niet onder de indruk.
Na een paar keren proberen, heb ik het handje bijna tot moes geplet en is Sterre bijna aan het wenen. Ik besluit genoegen te nemen met het resultaat. Fase 1: check.
Dan volgt fase 2, waar je het gips erin giet. Aanvankelijk heb ik het gips zo dik gemaakt, dat het een beetje vormeloos in de ... euh... vorm blijft liggen. Ik giet alles terug eruit, verdun de boel met water en onderneem nog een poging. Omdat mijn sjabloon niet volledig waterpas is, loopt de helft nu aan één kant eruit. Snel boetseer ik de rand omhoog.
Dan tik ik zachtjes tegen het geheel om de luchtbellen te bevrijden. Van de weeromstuit valt het randje eraf, en loopt wederom de helft van mijn gips weg.
Enfin, na het nodige gepruts wacht ik een 30 min totdat de hand droog is. Als ik na dat half uurtje voorzichtig het verharde gips uit de vorm verwijder, breken achter elkaar, één, twee, drie vingers af.
Dankzij de 100% onfeilbare Babyart, blijf ik achter met een gehandicapte ledemaat. Misschien leuk om daaarmee de mop over de mannen met van de houtzagerij te vertellen (5 pinten voor ons!), maar inlijsten gaat me net iets te ver.
Een beetje verbouwereerd surf ik naar de site om te achterhalen wat er nu verkeerd gegaan kan zijn. De instructievideo laat niets aan duidelijkheid over. Onze modus operandi was volledig correct.
Ik heb spijt dat ik ons eigen proces niet gefilmd heb. Dan had ik de fabrikant een alternatieve video kunnen aanbieden. In de bijsluiter zou dan staan: "Opgelet, er is ooit een Belg geweest die - zo moeilijk is het echt niet hoor - er toch in bestond de boel finaal te verprutsen". De doos zou dan van rechtswege gelabeld moeten worden met "99% failure proof".
Ik ben een mislukkeling.

Verjaardagsfaeces

noreply@blogger.com (Igor) — Mon, 19 Nov 2007 23:03:00 +0000

Het komt voor in de beste families: verjaardagsfeestjes. An sich is er met zo'n partij op zijn tijd niets mis, maar het proces dat eraan voorafgaat is immer pijnlijk. Meer specifiek: de procedure die start vanaf het moment dat de uitnodiging op de mat valt. Je kan namelijk niet met lege handen op dergelijke invitatie ingaan, en dus maak je jezelf wijs dat er een leuk, origineel en bovendien budgetvriendelijk cadeau aan te pas komt.
Leuk, zodat men het vrijwillig gebruikt, en niet bijvoorbeeld enkel uit de kast haalt wanneer jij op bezoek komt. Origineel, omdat nu eenmaal iederéén wel een mok met zijn naam heeft. En budgetvriendelijk omdat het weer tegen het einde van de maand aanloopt. Onnodig te vermelden dat deze drievuldigheid schier onverenigbaar is.
Ergo staan Sandy en ik afgelopen zondag ergens voor een deur met aan de ene kant Sterre en aan de andere kant een doos in oranje inpakpapier van de Fun. Dat past, want we zijn in Nederland. Dat oranje bedoel ik. Een Nederlander zou nog zijn politieke voorkeur omgooien, al was het maar om oranje te kunnen stemmen. Maar we zitten in Limburg, dus de kleur van ons inpakpapier is iets minder relevant, aangezien ook in Nederland Limburg geen volwaardig landsonderdeel is. Misschien dat beide Limburgen zich daar ooit nog in vinden. Inpakpapier als politiek statement. Edoch ik divageer flink benevens de kwestie.
De deur zwaait open en er krioelen een paar kinderen heen en weer. Drie om precies te zijn, waarvan één jarig. Ik reik het cadeau aan dat we toch nog met opvallend gemak in de speelgoedwinkel hebben kunnen kiezen. Bedreven scheurt het meisje, dat vier wordt, in de daaropvolgende seconde(n) het inpakpapier weg. Dat heeft ze vast al vaker gedaan vandaag. Dan bekijkt ze eerst een beetje verongelijkt iets wat door moet gaan voor een frietketel, in fel rood en geel. Het lijkt mij overbodig te stipuleren dat de plastieken friteuse niet met echte frituurolie werkt, laat staan dat je er aardappelfrieten in kan bakken.
Desalniettemin lijkt het apparaat een schot in de roos. Je kan een timer instellen die piept als de virtuele frieten klaar zijn. Tijdens het bakken hoor je dan het imaginaire vet bruisen. Ik heb het ook niet verzonnen. Ergens ben ik wel blij dat we voor een speelgoedexemplaar gegaan zijn, want al snel wordt er geëxperimenteerd met Matchboxauto's en andere oneigenlijke attributen.
Ondertussen slaat Sterre van bij Sandy op de arm alles goedkeurend gade. Niets dat doet vermoeden dat haar gemoedelijke stemming plotsklaps zal omslaan in een onbedaarlijke huilbui. Met name wanneer één van mijn tantes haar probeert over te nemen. Het duurt even voordat het gejammer terug verstomt en elke blik van mijn tante wordt steevast beantwoord met opnieuw die afkeurende pruillip. Ongeveer hetzelfde scenario herhaalt zich met mijn drie andere tantes. Sterre zet het telkens op een wenen alsof ze een driekoppig monster met schubbige tentakels voor zich heeft. Een beeld dat, laat ik maar even duidelijk zijn want ze lezen mee, niet volledig strookt met de werkelijkheid.
Als ik mijn dochter even overneem, nestelt zich een indringende poepgeur in mijn neusslijmvliezen. Ik zoek snel een verschoningskussen op, en start het luier-uit-zalf-op-luier-aan-protocol. Tijdens de eerst fase moet ik echter al verstek laten gaan. Bij wijze van duiding: vanmorgen vertelde ik nog overmoedig tegen Sandy dat mijn vlees en bloed allang niet meer zo hard gescheten had dat ik haar volledig moest verschonen. Ik had natuurlijk moeten weten dat die uitspraak als een boemerang terug in mijn gezicht zou ontploffen.
Om kort te gaan: ik sta dus te sukkelen met twee babybeentjes in één hand, een kwantumhoeveelheid natte doekjes in de andere en een bruin gevlekt verschoningskussen onder dat alles. Oh ja, daartussenin nog een huilende baby. Hulp zou welkom zijn, maar vanuit deze ruimte kan ik Sandy niet roepen.
Onderwijl ik zo op redelijk hulpeloze wijze sta te prutsen, komt de jarige vragen waarom Sterre zo veel huilt. Ok, ik zou nooit over mijn lippen krijgen: "Omdat het een kutkind is!", en al zou dat wel zo zijn, dan nog alleen maar ongemeend en in een opwelling van opgekropte frustratie. Dus leg ik omstandig uit hoe alles nog nieuw is voor de baby en dat ze nog een beetje bang is van het onbekende.
Het blijft echter toch een beetje oneerlijk hoor. Voor mij is dit ook allemaal nieuw en onbekend. Maar zie je bij mij ooit de poep onder mijn hemd vandaan komen?

Geen bal

noreply@blogger.com (Igor) — Sun, 18 Nov 2007 22:28:00 +0000

Al enkele maanden geleden, ruim drie om niet zo precies te zijn, had ons jaarlijkse kinderkamp plaats. Met 'ons' bedoel ik dan: alle mensen die zo gek zijn om vrijwillig 12 dagen een vakantie te nemen die er geen is. Toegegeven, het is goedkoper dan de gemiddelde Centerparcstrip, maar ook lichtelijk uitputtender. Op dergelijke kampen is het namelijk de bedoeling dat valide en -andersvalide kinderen samen 10 onvergetelijke dagen beleven waarbij nachtrust voor de begeleiding een vies woord is.
Het kamp gaat desalniettemin gedrenkt in een bijna sektarische gezelligheid die iedereen aan het eind doet beloven mekaar snel weer terug te zien. Omdat we beseffen dat zo'n belofte zelden waar wordt gemaakt, organiseren we al even jaarlijks het 'Terugkombal'. De trouwe lezer is hier wellicht al mee bekend. Blijft u echter vooral doorlezen, het promopraatje is zo voorbij.
Op het bal zijn ook andere vrijwilligerswerkingen uitgenodigd, wat meestal resulteert in een allegaartje van heen-en-weer-wiegende mongolen en rollend materieel. Ik noem nu het sydnroom van Down en rolstoelers als pars pro toto, daar menigeen er een mentale projectie bij heeft, maar in feite staan onze vakanties open voor alles met een IQ tussen 0 en 1000.
Nu, de laatste jaren neemt, om ons nog onbekende redenen, de populariteit van het bal af. Als de omzet de frieten van de vrijwilligers en de huur van de zaal dekt, spreken we van een geslaagde avond. Het pijnlijkst is dit voor de deelnemers die naar een vette fuif menen te komen en in een halflege zaal stranden. Alsof je maanden uitkijkt naar dat concert van DJ Tiësto, en het dan met herhaling op MTV moet stellen. Verondersteld dat je de muziek van Dhr Verwest naar hoge waarde schat, uiteraard. Ik ben geen alleszins geen fan, maar John Miles als voorbeeld was zo ongeloofwaardig geweest. Niet dat ik dan wel spontaan een vreugdedans lanceer bij "Music was my first love", maar ik dwaal af. Om kort te gaan: een zaal voor 500 personen doet wat troosteloos aan met de aanwezige 50 man.
Ik besluit dan maar even een praatje te slaan met die ene aanwezige mentaal andersvalide deelnemer aan ons kamp. X is een beetje een schuchtere jongen, die echter wel voor een dans te porren is. Letterlijk dan, want uit zichzelf zoekt hij de dansvloer niet op. Hij vertelt over die jongen op het internaat die de leerkracht geslagen heeft. En nu is die jongen geschorst. Er zijn blijkbaar wel vaker problemen met het kereltje, want die jongen heeft ook ooit gezegd dat de klas van X allemaal mongolen waren. Pars pro toto, monkel ik bij mezelf.
De avond kabbelt langzaam voorbij, als ik word aangeklampt door een licht ontzette vrijwilligster. Ze int al de hele avond de schaarse inkomgelden en had dus goed zicht op de aanwezigen. Nu heeft ze Y al een tijdje niet meer gesignaleerd.
Een kleine achtergrondschets van Y is hier op zijn plaats. Hij is een beetje een meubelstuk van het bal. Een vast waarde waar ik geen absoluut IQ op kan plakken, maar het elementair Nederlands waar hij zich van bedient, komt er half grommend, half mompelend uit. Ik versta het niet altijd, maar dat kan volledig aan mijn desintegrerende middenoren liggen.
Y giet ook graag een pint bier naar binnen. Of twee, drie, vier... how, stop, geen alchohol meer voor die jongen! Enfin, tegen dan heeft-ie meestal al joviaal tegen enkele vrouwenbillen gekletst.
Ik maak me niet meteen ongerust over Y's verdwijning. In het begin van de avond was hij al een half uur zoek. Terwijl ik zijn naam op de toiletten riep, kwam hij toen doodgemoedereerd het hokje uit waaien, zijn broeksriem aanspannend onder een geërgerd "Wat is't?"
Zodoende sta ik even later weer op de sanitaire voorzieningen zijn naam te scanderen. Deze keer geen antwoord. Y blijkt echt verdwenen. We besluiten het aanpalende café te checken, en ja hoor. Door het matglazen figuur op de deur ontwaren we het onmiskenbare silhouet van een tooghangende Y.
Helemaal ongelijk kan ik hem niet geven. Terwijl de fuif in 'volle gang' was, heeft hij meermaals geïnformeerd wanneer het ging beginnen. Ons teleurstellend 'jamaar, het is al bezig', moet hem moegetergd hebben.
Y's vastberadenheid indachtig, sla ik een amicale arm om hem heen en tracht ik hem rustig maar duidelijk te overreden ons te vervoegen. Mijn perfect gerichte overtuigingskracht ketst echter af op zijn kogelvrije logica. In het café is het veel gezelliger.
Dan richt ik mij naar de barkeeper, die ongetwijfeld vreemd opgekeken moet hebben bij Y's binnenkomst. Op mijn vraag, antwoordt de kerel wat Y achter de kiezen heeft: "Twee Westmalles". Mijn trieste blik houdt halt bij het onbestemde glas bier dat nu voor Y staat. Zijnde geen Westmalle.
Ik sta nu zelf voor de hartverscheurende keuze: iemand halen waarvan ik weet dat die Y kan overtuigen of me samen met Y laveloos zuipen. Vliegensvlug elimineert mijn verstand die laatste optie. Irritant verantwoordelijkheidsgevoel ook!

Slagen in het leven

noreply@blogger.com (Igor) — Mon, 12 Nov 2007 00:05:00 +0000

Er gebeuren wel eens van die dingen in je leven die je redelijk lang bijblijven. En af en toe borrelt zo'n herinnering dan naar boven als een boer die al even vastzat. In dergelijke context valt volgend verhaal te plaatsen.
Ik heb ooit op kot gezeten ("op kamers" voor de Nederlanders). Niet omdat het nodig was, ik woonde er namelijk een kleine dertig kilometer van huis. Sterker nog: de universiteit lag als het ware op weg naar mijn kamer, op pakweg iets meer dan twintig kilometer van thuis. Ik zat daar dus omdat het mij belangrijk leek dat ik die levenservaring zou opdoen. Tenminste, dat vermoed ik, want ondertussen is er weer bijna een decennium overheen gewoekerd, en hebben de kronkels in mijn brein zich herlegd.
Enfin, de universiteit was enkele kilometers verder. Op wandelafstand dus, als je er zin in had of gewoon geen bezwaar. Ik studeerde destijds aan een kleine studierichting die nog niet helemaal op poten stond. Bij gebrek aan ruimte had men niet beter gevonden dan enkele studentenkamers vlakbij te huren als pc-lokalen. Alle studenten kregen een sleutel van hun "eigen" lokaal, zodat er bij projecten met een deadline regelmatig 's nachts gewerkt werd. Als je jong bent, trek je zo'n nacht met verbazingwekkend gemak door.
Ik vermoed dat het op een avond weer tegen zo'n deadline aanliep, waardoor ik ergens midden in de nacht geen bus meer van mijn pc-kamer naar mijn "echte" kamer had. De wandelroute die ik aldus moest afleggen, liep grotendeels langs een grote baan en ook nog een stukje stadscentrum. Mijzelf sportief noemen, zou wat teveel eer zijn, maar in die tijd rouwde ik niet om een kilometertje meer of minder. Ik vertrok op, wat ik verwachtte dat een rustige nachtwandeling te zijn.
Bijna bij het centrum, zie ik op een 500 meter twee kerels de weg oversteken. In eerste instantie lopen ze gewoon door, uit mijn gezichtsveld. Ze hebben mij echter wel opgemerkt, want een moment later hebben ze vanachter het struikgewas rechtsomkeer gemaakt en wandelen ze mijn richting uit. Niet dat ik veel ervaring met dit soort situaties heb, maar ik voel meteen aan mijn water dat dit wel eens spannend kan gaan worden.
Met een stevige tred stapt het duo door. Op een tiental meter blijft er eentje staan, terwijl de ander met een zelfverzekerde grijns op mij toestapt. Mijn broek mag dan wel droog zijn, ik voel de nattigheid tot in mijn tenen. De adrenaline pompt mijn lichaam op scherp. Ik word een alertheid gewaar die ik nooit vrijwillig zou kunnen oproepen.
Als het schorem vlakbij is, haalt hij stevig uit met zijn rechtse. Het kan ook de linkse geweest zijn, maar dat is op dat moment mijn minste zorg. In een reflex kan ik de slag ontwijken en in één beweging zet ik het op een lopen zoals ik nog nooit gelopen heb.
De tweede kerel snelt achter mij aan. Omdat ik echter op dat moment het wereldrecord sprinten aan het verbeteren ben, kan hij me niets maken. "Help!" schreeuwend ren ik een donkere woonwijk in om mij achter enkele geparkeerde auto's te verschansen. Ik krijg de angst niet uit mijn lichaam gehijgd. Ik ben het tweetal weliswaar kwijtgespeeld, maar daar staat tegenover dat ik zelf niet weet waar ze zijn.
Schichtig zwerf ik rond in de wijk tot ik plots midden op een werf sta. Mijn zintuigen staan nog altijd op scherp, en dat is nodig want ik staar in afgronden van ettelijke meters diep.
In de verte zie ik de buitenverlichting van de café's en kan ik feestgedruis horen, maar in mijn angstroes blijft de uitgang van het complex onvindbaar. Totdat iemand luid roepend komt aanrennen. Ik meen de aanvaller te herkennen die mij, achteraf gezien, imiteert in mijn nogal nichterige roep om hulp.
Als een kat schiet ik langs een hekwerk omhoog, gooi mijn lichaam erover en vlucht voor de tweede maal weg. Ook deze actie zal ik in andere omstandigheden nooit kunnen reproduceren. Pas als ik later in mijn bed lig, zal ik merken hoe ik mijn hand aan het hek heb opengehaald.
Ik loop nu voor een gevangenis door en waan me daar ironisch genoeg even veilig. Ik sta opzettelijk wat te dralen voor de poort, als een auto traag voorbijrijdt en het raampje opengooit: Wat er scheelt? Door mijn hoofd flitsen duizend gedachten, waaronder: "niemand vertrouwen". Ik blijf monddood om me heen kijken, nog steeds niet in staat om iets zinnigs uit te brengen. Bij zo weinig klank, besluit de wagen dan maar door te rijden.
De rest van mijn route leg ik af op een drafje. In mijn kot gooi ik mij op bed om niet als een blok in slaap te vallen. De adrenaline giert immers nog steeds door mijn lijf. Op dat moment besluit ik dat het leren van een gevechtssport geen overbodig luxe is.
Nu, bijna tien jaar later, denk ik nog altijd dat het handig ware geweest, mocht ik gericht klappen uit kunnen delen. De waarheid is dat ik deze vaardigheid sindsdien nooit actief gemist heb. Dat ik nooit iemand heb geslagen, en dat het wel eens zou kunnen dat ik dat nooit zal doen. Ik vermoed dat, mocht het ooit zover komen, men gewoon op mij mag inbeuken als op een Myanmarse Monnik. Als een pacifist tot in de kist.

Groene flikker

noreply@blogger.com (Igor) — Thu, 08 Nov 2007 00:04:00 +0000

Naar goede gewoonte vertrek ik net iets te laat op het werk. Het is een vervelende hebbelijkheid, waardoor ik regelmatig de afstand naar de bus al rennend afleg. De klok tikt vandaag echter net iets minder genadeloos, zodat ik met een stevige tred volsta.
Als ik de hoek omdraai, licht een kleine honderd meter verder een groen mannetje op. Teneinde geen zinloze minuut voor het rood te hoeven dralen, zet ik een spurt in. Handig laveer ik tussen scheve stoepranden, verkeerd geparkeerde banken en hinderlijke fietsers. Die laatsten verdenk ik er overigens van bewust een zodanige slakkengang aan te houden, dat ze gegarandeerd mijn vlotte doorgang versperren.
Terwijl ik mijn atletisch lichaam op acrobatische wijze langs alle obstakels loods, begint het groen mannetje te flikkeren. Ik bevind mij op dat moment nog op een 20-tal meter van het bewuste licht en trek de sprint nog wat harder aan. Als ik over het het zebrapad vlieg, is het groen demonstratief verdwenen. Doch niet getreurd, ik geraak aan de overkant zonder bandensporen over mijn wangen.
Onderwijl ik echter op flagrante wijze de verkeersregels aan mijn laars lapte, begon tien meter verder nog een groen mannetje ostentatief te flikkeren. In een fractie van een seconde moet ik nu beslissen of ik mijn actie herhaal voor de volgende oversteek.
Het moet gezegd: burgelijkerlijke ongehoorzaamheid is doorgaans niet aan mij besteed en het aandoenlijk opvolgen van regeltjes zonder ze in vraag te stellen, ligt in mijn aard. Maar in bekende verkeerssituaties, durf ik het heft wel eens in eigen handen nemen. Aldus schiet ik fluks in de volgende versnelling, en binst die actie ontwaar ik aan de overkant een witte motor. Het is al schemerdonker, maar dat heeft geen vat op de herkenbaarheid van de gemiddelde politieagent. De man doet, hoe kan hij ook anders, teken. Ik bedoel: mij laten doorlopen zou hem waarschijnlijk medeplichtig maken aan een misdrijf.

- "Moet u ergens naar toe?"

Met zo'n vraag kan je alle kanten op, maar een beetje mensenkennis stuurt dat meestal wel de goeie richting uit. Het is niet het moment om te ontkennen en grappend te repliceren dat ik al een half uur rondjes over het kruispunt ben aan het lopen.

- "Ja, ik moet mijn bus hebben"

Beleefd blijven tegen agenten voorkomt misschien geen boete, maar ik vermoed dat schelden nog minder helpt. Een "mijnheer de agent" kan ik gelukkig nog inslikken. Er zijn grenzen.

- "U loopt zo 2 keer door het rood"

Technisch gezien valt er geen speld tussen te krijgen en ik voel mijn gelaat er dienovereenkomstig beteuterd bijliggen. Stamelend lanceer ik de potsierlijke apologie:

- "Euh... bij het eerste licht was-ie nog aan het flikkeren"

Mijn verweer klinkt hardop gesproken zo mogelijk nog pathetischer dan in mijn hoofd. Ik heb nu verschillende opties. Ik kan de motor omduwen en snel weglopen. Tegen de tijd dat de ordehandhaver terug recht is, zit ik veilig op mijn bus
Ik kan echter ook gewoon de vermoorde onschuld blijven spelen. Met het oog op mijn blanco strafblad, besluit ik eieren voor mijn geld te kiezen en voor deze laatste optie te gaan. De agent blijkt opperbest gehumeurd. Met een vaderlijke blik die ouders normaal bovenhalen als ze hun kind, na een uitgebreide preek, een misstap vergeven, sust de man:

- "Kom, ga je bus maar halen"

Een kleine minuut later zit ik zonder bon toch nog op het openbaar vervoer. The gods must be crazy.

Vegeteren

noreply@blogger.com (Igor) — Sun, 04 Nov 2007 05:50:00 +0000

Leve het vegetarisme! Ziezo, het is hoge woord is eruit. Ik heb het niet over boomknabbelende giraffen of grasmalende koeien, maar de plantenetende medemens. Hoewel ik vermoed dat de gemiddelde vegetariër zou opperen dat deze taxonomie een oneerlijke simplificatie betreft. Ok, toegegeven, vijf procent van de wereldbevolking tot zulks denigrerend karikatuur reduceren, is niet netjes, maar eerlijk is eerlijk: veel anders dan planten wordt er in dergelijke milieu's niet gegeten (haha, "milieu").
Maar ik kwam dus te roepen: leve het vegetarisme! Begrijp me niet verkeerd, over mijn smaakpapillen glijdt nog altijd met de regelmaat van de klok voedsel dat ooit zelfstandig bewoog. Nu ben ik altijd al redelijk tolerant geweest tegenover niet-dwingende minderheidsopvattingen, maar die lankmoedigheid durft wel eens te tanen in deze onverdraagzame wereld. Ik bedoel, ook met Jehova's en Moslims heb ik gevoelsmatig redelijk weinig moeite, maar laten we het erop houden dat ik de dwingendheid van hun overtuiging iets zwaarwegender inschat. Dat klinkt natuurlijk een beetje als de gratuite racist die roept: "Ja maar, mijn beste vriend is een neger." Edoch, een vegetariër heeft wat minder dogma's, wat het redelijk karakter van zijn betoog ten goed kan komen.
Maar het opdringen van mijn eigen filosofische overtuiging was eigenlijk niet de aanleiding tot dit schrijven. Ik spoel de tekst even een weekje terug.
Met enkele vrienden landen we in een parochiezaal in wat zich nog net een pittoresk dorp mag noemen. Eettafels staan in rijen opgesteld, teneinde zo efficiënt mogelijk zoveel mogelijk volk te kunnen plaatsen. De tap draait onbetaalde overuren en in haastig zwart en wit gestoken improvisatie-obers lopen zenuwachtig zwetend tussen keuken en zaal. Het is, kortom, weer jaarlijkse Spaghettidag van een plaatselijke vereniging. Dergelijk evenement sponsoren met je aanwezigheid is niet alleen nuttig, maar meestal nog lekker ook.
Aldus gooien we onze kaarten letterlijk op tafel. Voor ons graag x aantal spaghetti's en y aantal vidé's (voor de Nederlanders: ook koninginnehapje, of nog: pasteitje). Dan komt een gelegenheidspinguin het droevige nieuws melden. Het spijt hem dat er geen spaghettisaus meer is, maar als we willen, kunnen we wel, en nu komt-ie, spaghetti met vegetarische saus krijgen. Het is dat er geen planteneter in de buurt was, anders had ik hem dankbaar rond de hals gevlogen. Er is namelijk maar één ding erger dan vegetarische spaghetti, en dat is geen spaghetti.
Niet veel later port men een groot bord mijn richting uit. Na een vluchtige blik op de bonenbrij, vragen we nog een paar extra potjes kaas. Misschien was het helemaal niet nodig, maar zeker weten zullen we dat nooit. Met kaas gaat mijn aanzienlijke portie er alleszins helemaal aan. Dus:
Bedankt vegetarisme!

Terug naar school

noreply@blogger.com (Igor) — Mon, 29 Oct 2007 07:40:00 +0000

Met een veel te kleine plastieken tang vis ik spaghetti uit een grote ketel kokend water. Hoe harder ik het slappe plastiek tegen elkaar druk, des te harder glippen de slierten terug in de pan. Voor ongeveer de vijfde keer vandaag hoor ik: "Had dat gezegd. Ik kom net van thuis. Dan had ik een fatsoenlijke tang meegebracht". De verleiding wordt steeds groter om hier een flauwe grap over mijn eega tegenaan te gooien.
Strategisch opgesteld in een witte partytent, hang ik deze voormiddag de vrijwilliger uit. Vandaag is het wedstrijd op de hondenschool, en de hongerige baasjes mogen bij mij hun maag komen vullen, zij het dat de warme pasta om 9u00 's ochtends nog geen onverhoopt succes is.
Het grasveld, dat zich pal in mijn gezichtsveld bevindt, is in 2 gedeeld met een gang van dranghekken waar de toeschouwers zich kunnen verkneukelen op ongehoorzame viervoeters. Aan weerszijden van de hekken worden verschillende oefeningen gebezigd onder het jurerend oog van de keurmeesters. Ik weet niet wie die term ooit verzonnen heeft, maar ze klinkt alsof ze een achtergrond in de vleesindustrie heeft, hetzij in de consumptietak, hetzij bij het recreationeel naakt. Nu goed, de keurmeester heeft zich ondertussen van zijn vermeende historie onthecht, dus eten of sex is er op het veld niet meer bij. Tenminste, voor zover ik heb kunnen waarnemen vanachter mijn tafel.
Als de eerste reeks voorbij is, druppelen de begeleiders met hun trouwe vriend van het veld, recht in de poel van nabesprekingen. De meesten barsten los in een cascade van terugblikken, een enkeling in een waterval van tranen.
Op een vreemde manier schep ik er genoegen in dat de enige aanwezige Berner-Sennen de hoogste score heeft behaald. Een beetje zoals de meeste Belgen trots zijn wanneer de nationale ploeg nog eens een overwinning behaalt. En ik maak die vergelijking niet omdat ik die kans heel groot acht. Even voor de duidelijkheid: onze eigen Baloe heeft bedankt voor de eer. Zijn prikkeldrempel is nog nets iets te laag voor het met goed gevolg voltooien van om het even welke oefening. Als je hond een aandachtsspanne van 2 seconden heeft, is het bijzonder moeilijk de "Down" te doen - "Down", niet zoals in "genetisch defect", maar wel de wedstrijdoefening waarbij alles op vier poten 2 minuten stil moet blijven liggen.
Men lacht mij er wel eens voor uit, maar ik ben er redelijk van overtuigd dat onze trouwe vriend gewoon ADHD heeft. Hem bijvoorbeeld afleiden met een snoepje werkt, zoals ik al aangaf, voor 2 seconden. Misschien moet ik hem maar eens meenemen op ons jaarlijks mindervalidenkamp.

Graag een kraag

noreply@blogger.com (Igor) — Mon, 22 Oct 2007 21:02:00 +0000

Met zijn pen scherp als een zwaard prikt hij behendig de pixels op uw beeldscherm lek, als waren het opengebarsten slagaders die op uw hersenpan regenen. Ok, misschieen een beetje overdreven, maar mijn - voorlopig nog steeds officieuze - blogroll, krijgt er een lid bij.
De bijwijlen geniale Coltrui outte zich recent als fan, en daar hoort natuurlijk een wederzijdse dankbetuiging bij, inclusief een link naar 1 favoriet verhaaltje...

Welkom op mijn Blogroll, Coltrui ;)

Nils Holgersson vliegt op een gans naar de zon

noreply@blogger.com (Igor) — Sun, 21 Oct 2007 22:21:00 +0000

Jeugdsentiment, het blijft weinigen bespaard. Vroeger was namelijk alles beter. Het was altijd gezellig, Sinterklaas was nog niet dood en de tekenfilms werden niet, zoals tegenwoordig zelfs het nochtans maatschappijkritische The Simpsons, in China of Japan gemaakt. Nils Holgersson bijvoorbeeld, een Zweeds kereltje dat op miraculeuze wijze zijn eigen miniatuuruitgave wordt en in die hoedanigheid samen met zijn hamster op een stel ganzen meereist.
De naam alleen al: Nils Holgersson. Kijkcijferanalysten (ik doe er graag mijn virtueel gevoeg op, laat dat duidelijk zijn) zouden voor minder hele series van de buis houden, maar 25 jaar geleden kon zo'n Scandinavische titel niemand deren. De vraag was immers niet naar wélke zender je keek, maar óf je naar de zender keek. Reclame was overigens nog een vies woord en afstandsbedieningen waren iets voor Star Trek. Mijn kleinkinderen zullen later geboeid de verhalen over opa's magere jaren aanhoren: "Wist je dat opa heel vroeger nog uit de zetel moest opstaan als hij wou zappen?".
Men schaamde zich er ook niet voor om gratuite rijmpjes te lanceren, als daar zijn:

Hoog in de lucht boven Zweden
Over de huizen en over de zee
Vliegen de ganzen naar Lapland
Kruimel en Nils mogen mee

Volgens mij volstaat zulks tegenwoordig om op het derde leerjaar al een onvoldoende voor taalvaardigheid te krijgen. Om nog maar te zwijgen over de psycho-analyses die je bovenmatige fantasie in de kiem moeten smoren.
Bij het terugzien of -horen van de intro's van weleer, bekruipt me trouwens wel vaker het onbehaaglijke gevoel dat de makers niet vies waren van wat geestesverruimend materie.
De verzinners van "Vrouwtje Theelepel" bijvoorbeeld. Die zaten blijkbaar aan hetzelfde spul als bovengenoemden, want de betreffende dame werd te pas en te onpas zo groot als haar gouden theelepel.

De lepel van goud
(...)
Daarmee tover ik
Een glimlach op je wangen
De gouden lepel schittert in mijn droom
En iedere droom
Moet je in een potje vangen
De gouden lepel
Roert alles daarin vrolijk rond

Ik wil het nu ook niet kapot gaan analyseren, maar het komt me voor als redelijk psychedelisch.
En toch is het ooit ergens blijven kleven. Vraag aan mijn leeftijdsgenoten of ze Vrouwtje Theelepel nog kennen, en er volgt meestal een korte stilte, gevolgd door een gigantische Aha-erlebnis. Een luid "JAAAAaaa!" weekt hierop een boel herinneringen los, en je bent vertrokken voor een uurtje nostalgie. Het spreekt voor zich dat dit effect volledig afwezig is bij mensen van enkele jaren jonger of ouder.
Halverwege het gesprek wordt dan de gal gespuwd over de kwalitatief inferieure animatiereeksen van tegenwoordig. De verhaallijnen laten te wensen over, de tekeningen zijn erg simpel en de merchandising is belangrijker dan de reeksen zelf.
Nee, vroeger was alles beter. Toen hadden we de Japanners nog niet nodig voor wat bewegende tekeningen. Toch? Of niet... ? Want wat leert een weinig veldonderzoek ons. Het Japanse productiehuis Gakken is onmiskenbaar de producent van wat heet "Nils no Fushigi na Tabi", in het Nederlands beter bekend als "Nils Holgersson". Sterker nog: hoewel het boek waarop deze serie gebaseerd is, Zweedse schoolkinderen op een speelse manier aardrijkskunde aanbracht, kwam de reeks daar zelfs nooit op de buis.
Dat geringel op de achtergrond zijn de scherven van mijn dromen. Soms kan je maar beter je eigen herinneringen harder koesteren dan de realiteit. Dan gaan ze minder snel kapot.

Duivels

noreply@blogger.com (Igor) — Tue, 16 Oct 2007 21:08:00 +0000

- "Filet Americain, alstublieft. Met van die gele saus."
- "Duiveltjessaus?"
- "Ja, die"
De oude vrouw grijpt een rond plastieken bakje en propt er zoveel mogelijk rozekleurige vleespasta in. Plaats voor lucht laat ze amper. Ik vermoed niet uit filantropie, maar eerder vanwege haar commerciële ingesteldheid. De gezwindheid waarmee ze de préparé in het bakje port, verraadt ervaring. Edoch gaat ze niet achteloos om met het gedecimeerde vee. Geen hulpeloze onverschilligheid, lijk de gemiddelde werkstudent bij de BudgetSlager zo schaamteloos tentoonspreidt. Neen, de zorgvuldigheid benadert die van een kind dat speciaal een tekening voor je maakt. Ze kliedert nog wat en laat trots het resultaat zien:
- "Zo?"
- "Ja, prima"
Vervolgens lepelt ze in de overgebleven ruimte de Duiveltjessaus. Als ze het potje dichtduwt, tekenen de stukjes ui zich af tegen het deksel.
- "Als je gaat eten, moet je wel nog eerst goed roeren."
Ik monster het tot de rand gevulde plastiek en schat in dat dat niet zo simpel gaat zijn. Mijn speekselklieren zijn ondertussen al flink in gang geschoten. Dit moet zo ongeveer de lekkerste steak tartare uit omstreken zijn. Waarschijnlijk ook de duurste, maar eens in de zoveel tijd staat de portemonnaie een exces toe.
Aldus organiseer ik met collega's op onregelmatige basis in de middagpauze een bacchanaal van rauw vlees. Tot vandaag. Als ik voor de winkel halt houd, valt meteen op dat de neonreclame gedoofd is. Zou dinsdag sluitingsdag zijn?
Een blik naar binnen verwijst deze optimistische gedachte naar fabeltjesland. Een bestoft interieur spiegelt zich dof af in de ongewassen ramen. In de etalage staan een reeks archaïsche relikwieën, oneigen aan een slagerij. Het doet aan alsof iemand grote schoonmaak heeft gehouden op een zolder waar lang geen levend menswezen meer vertoefde.
De oude vrouw zou toch niet... ? Ik heb er het raden naar. De nietsontziende tijd heeft alleszins het heden weer aan flarden gesneden. Vaarwel duiveltjessaus. Ik zal je missen.

MC Igor

noreply@blogger.com (Igor) — Tue, 09 Oct 2007 21:45:00 +0000

Of ik ceremoniemeester wilde zijn op haar bruiloft. Ja, dat was op zich wel een optie, maar echt aansluiten op mijn personage deed het niet. Sta mij toe deze waarschuwing te veraanschouwelijken. Een vluchtige Google-actie levert bijvoorbeeld de volgende taakomschrijving op: "De ceremoniemeester zorgt ervoor dat de bruidegom de ringen en het bruidsboeket niet vergeet". Welk attribuut ontbrak natuurlijk op Sandy en Igor's eigen trouwfotosessie? Juist ja... om maar even het in de kuip zijnde vlees te illustreren.
Doch geen erg, als ik een commitment aanga, dan absoluut naar best vermogen. Aldus hijs ik mij op de vooravond van de bewuste trouwerij in een soort oberkostuum. Zoiets hangt uiteraard niet in mijn eigen kast, maar maakt deel uit van mijn vaders garderobe. Terwijl ik de zwarte broek tot rond mijn middel omhoog haal, trek ik mijn buikvet wat naar binnen. Net genoeg om de knoop te kunnen dichtmaken. Argwanend polst Sandy of de broek past. "Perfect", lieg ik.
Het hemd dat ik erboven draag is zo akelig witter dan wit, dat ik amper nog durf bewegen uit angst voor vlekken. Er kan nu elk moment een vervelende kerel achter een waslijn vandaan springen en mij vragen of ik al Dash gebruik. Nu heb ik een redelijk gewelddadig scenario in mijn hoofd voor die situatie, maar dergelijke sujetten verschijnen verrassend genoeg alleen maar in tv-reclames. Ik vermoed voor hun eigen veiligheid.
In de spiegeling van het raam zie ik nu een patente kerel met een zwart vlinderdasje staan die zo in de Comme Chez Soi kan opdienen, zijn echte kwaliteiten of het gebrek daaraan even buiten beschouwing gelaten.
De volgende ochtend rijd ik even langs de bruidegom voor een laatste check-up. Het ex-gezin - zoon, vader, moeder - staat op het punt zich te tooien in de speciaal aangeschafte gelegenheidskledij. Bij het bespreken van enkele praktische details, wordt duidelijk dat het boeket ook al klaar ligt. Hier kan niet veel meer mislopen, dus voer ik naar de bruid, alwaar het nerveus afwachten geblazen is.
"Ding-dong" kondigt de deurbel de bruidegom aan. Aan de andere kant van de deur tracht ik mij buiten het gezichtsveld van de fotograaf te bewegen. Ik kan nog net iets opvangen over een vergeten bruidsboeket en denk aan een flauwe grap, edoch even later vertrekt er in zeven haasten een auto om de vergetelheid recht te zetten.
Google-intermezzo: "Daarbij moet de ceremoniemeester stressbestendig zijn". Ik maan mezelf succesvol aan tot kalmte. Een kwartier later zet de deurbel in een tweede poging het juiste protocol weer in gang. Vanaf nu moet ik mensen vertellen waar ze hoe moeten lopen (man rechts, vrouw links), open ik galant autodeuren en houd ik anstvallig de klok in de gaten.
Twintig mensen van plek A naar plek B op tijdstip C krijgen met D aantal auto's; het klinkt vrij eenvoudig, maar het kost best wel wat gokwerk. Niettemin slaag ik er wonderwel in het gevolg nergens te laat af te leveren, integendeel. Voor het stadhuis - zeg niet "gemeentehuis" in het bijzijn van een Bilzenaar - staan we 10 minuten in de kou te draaien terwijl zich binnen een andere trouw afwikkelt.
Een klein uurtje nadien bevinden we ons in een prachtig versierde kerk. Nagenoeg elk gebedshuis in België is een halve kathedraal en hier is dat niet anders. Een decoratieteam onder leiding van een goede kennis heeft her en der bloemstukken geplant. Het resultaat is redelijk sprookjesachtig en in het begin vrees ik even dat de pastoor dit gaat compenseren met een grijze litanie. Niet veel later blijkt echter dat de vriendelijke man een roeping als stand-up comedian gemist heeft. Hij grapt, speelt in op het publiek en neemt nog net geen applaus in ontvangst. Het blijft toch een ras apart, die zielenhoeders, maar neem het ze maar eens kwalijk met zo'n vruchteloos leven.
Later op de avond, in de nog lege feestzaal, informeert iemand van het werkvolk of ik de ober ben. Ik schiet in de lach van "nee" en trek mijn strikje nog eens recht. Veel kan er nu niet meer mislopen: de spannendste ceremoniële activeiten liggen achter mij en er rest enkel nog schransen en dansen, waarbij de DJ niet de minste moeite heeft om de vloer te vullen. Bij de aanblik van zoveel plezier moet ik toegeven aan de lokroep van het feest en trek ik mij even terug op het toilet waar ik mij supermangewijs in alternatieve fuifkledij steek. De vlinderdas gaat uit en maakt plaats voor een halsopening waarlangs een mens kan ademen. De garderobewissel blijkt niet zo eenvoudig. De wc heeft geen deksel om mijn spullen op te leggen, de vloer vuil is er te vuil voor en in de beschikbare vierkante meter is eveneens nergens een kapstok te bespeuren. Wonderwel stap ik na wat aanmodderen alsnog het kleinste kamertje uit met verse, nog schone kleren, rechtstreeks de dansvloer op.
Het bier rukt plots in hoger tempo aan dan tevoren en dat mist zijn effect niet. Van de aanwezige vriendenclub zit er bijna niemand meer op zijn stoel. De alcohol maakt echter niet alleen de benen los, maar ook de grip. Een halfvol glas dondert op de grond, temidden van de dansers. Uit veiligheidsoverwegingen maant Sandy me aan een een dweil op te sporen, maar daar heb ik tot haar ergernis net even te veel plezier voor.
De platendraaier speelt Jeckyll and Hyde. Voor de niet-ingewijden: de jump-hit van het moment of toch minstens van een paar momenten geleden. Jumpen is een beetje de "dans" van het proleteriaat (niet pejoratief, doch Marxistisch bedoeld) en kan misschien nog het best omschreven worden als "expressief en stapsgewijs ter plaatse rennen". Iedereen kan het en godzijdank hoef je er niet nuchter voor te zijn. Ergo sta ik een virtueel vuur uit te stampen terwijl het eerder geknoeide bier een gladde filmlaag onder mijn schoenzolen vormt. Ik val bijna, toch niet, toch weer bijna wel en eindig met een stijlfiguur die zelfs een professionele danser mij niet nadoet. Maar ik val niet. Sandy werpt een misprijzende zie-je-wel-blik.
En op haar herhaaldelijk aandringen besluit ik de avond dan maar af te sluiten met een cola.

Massale massage

noreply@blogger.com (Igor) — Thu, 27 Sep 2007 21:55:00 +0000

Enkele jaren geleden zou ik het afgedaan hebben als new-age geneuzel voor geitenwollensokkensujetten met een postnatale depressie. Maar nu moet ik er toch aan geloven: babymassage. Eerder hield ik het liever bij de volwassen, bij voorkeur erotische versie, doch de frequentie daarvan daalde recent spectaculair.
Met Sandy in mijn kielzog schrijd ik door de gangen van wat ooit een ziekenhuis was. Sterre wiegt heen en weer in de Maxicosi die aan mijn rechterarm bengelt. Het hele gebouw ademt vergane bedrijvigheid uit die haaks staat op de gelijkmoedige herbestemming. De instellingen die er nu huizen behandelen alleen nog maar administratieve aberraties. De ijle gangen doen een beetje spookachtig aan met achter elke hoek mogelijk een ambtenarenzombie in kleurloos grijs kostuum.
Voor de lift laat ik de Maxicosi van mijn tintelende arm glijden. Het helpt niet dat Sterre's gewichtscurve een mooie boog boven de gemiddelde statistieken maakt. Ik mijmer over de luxe van een zelfstandig wandelend kind, maar besef dat ik daar nog maanden van verwijderd ben. Tot die tijd zwelgt mijn dochter om de paar uur een hele borstinhoud, en dat tikt aan.
Op de bovenverdieping verstoren we, naar traditie enkele minuten te laat, de les. Sandy en ik gapen in een kale ruimte met wat tafels en een tiental vreemdsoortig gestoffeerde bijzettafeltjes met daarop ouders en baby's. Deze aanblik overtuigt me ervan dat we in de goede ruimte zijn aangekomen.
De instructrice inviteert mij op een meubel plaats te nemen met de benen aan weerszijden mijn zwelgtelg er liggend tussenin. Naakt. Zelf mag ik gelukkig mijn kleren aanhouden. De vriendelijk vrouw reciteert wat achtergrondhistoriek over babymassage en start dan de praktijkles.
Sandy heeft ondertussen de fles massageolie langs mijn been klaargezet. Het is duidelijk dat de docente mij niet kent wanneer ze ons verzekert dat we nooit teveel olie kunnen gebruiken. Het greintje gezond verstand dat zich nog ergens onder mijn hersenpan schuilhield, doseert evenwel een kwantiteit die in mijn handen past. Met mijn ingevette hand grijp ik Sterre's armpjes en laat ze langzaam terug wegglippen. Deze en een rist andere merkwaardige turnoefeningen lijken de aanwezige baby's naar de ultieme zen-toestand te dirigeren. Totale ontspanning is troef en bij de voetzoolmassage moet dan ook de blaassluitspier eraan geloven. Het is een eigenaardig zicht wanneer de aanwezige zuigelingen, als op een afgesproken teken, één voor één hun blaasinhoud legen. Dergelijk relaxerend effect hebben mijn massages bij Sandy gelukkig nog nooit gehad, maar misschien zegt dat meer over mijn technieken dan over Sandy haar sluitspieren.
Bij wijze van afsluiting nodigt de instructrice ons uit om ons kind in bad te stoppen, meer bepaald in een "Tummytub". Dat is een grote doorzichtige emmer die een baarmoedergevoel moet creëeren. Nee, ik heb dat ook niet verzonnen. Sandy en ik lachen elkaar begrijpend toe. We hebben ooit zo'n ding gewonnen, maar nooit de behoefte gevoeld er actief gebruik van te maken. De rare aanblik, dat stuk vlees in foetushouding in die doorzichtige plastieken bokaal heeft ons er altijd van weerhouden. Als zet je een orgaan op sterk water. De docente kijkt licht verongelijkt als we aanhalen dat we een bezitter, maar geen gebruiker zijn. "Dat moet je absoluut eens proberen!" Haar enthousiasme behoedt ons te vermelden dat we het ding eigenlijk wel al eens gebruikt hebben voor Sterre, maar dan als afwasbak op de babyborrel.
De vrouw graait onze dochter van de bijzettafel en dompelt haar in de inmaakbokaal. Zoals meestal bij het baden, is de kleine Kalders niet akkoord en zet ze het op een ontroostbaar wenen. Als enige van de groep uiteraard. Ach ja, je moet ergens in excelleren, ook al is het in hysterisch grienen.
Ik troost metzelf dan maar met het feit dat ik vandaag veel heb bijgeleerd. Van onbeschermde sex krijg je op termijn armspieren, de voetzool staat in rechtstreekse verbinding met de blaas en een gegeven paard heeft vaak nog alternatieve nuttige toepassingen. Niet slecht voor een gratis initiatie.

Mijn 50ct

noreply@blogger.com (Igor) — Tue, 25 Sep 2007 21:23:00 +0000

Een onopvallend berichtje in de krant een tweetal weken geleden: "Politie beboet Brusselse student voor te luide GSM". Menig jongere zal gefulmineerd hebben tegen dergelijk ijdel machtsvertoon door het zinloze blauw op straat. Hoe kan je immers met een mobiele telefoon overlast veroorzaken?
We draaien de klok nog wat verder terug, pakweg enkele jaren. Eén of andere geniale GSM-ontwerper vat het lumineuze idee op om een GSM, toch al een communicatie-apparaat dat het vooral van zijn hebbedinggehalte moet hebben, te voorzien van een luidspreker. Misschien om handenvrij te bellen? Zogenaamde conference calls te plegen, waarbij je met te veel man te dicht over microfoon en luidspreker moet leunen?
Ik reken mezelf niet tot het niet zo selecte clubje gsm-kenners, maar in mijn beleving was deze "feature" zo ongeveer doodgeboren. Totdat de zaktelefoon amalgeerde met de mp3-speler en aldus instant-eerherstel inluidde voor de ghettoblaster. Waar vroeger de zwartgekleurde medemens met de radio op de schouder het straatbeeld van klank voorzag, manifesteert zich nu de gadgetgeneratie met een compacte maar, het moet gezegd, kwalitatief veruit inferieure miniatuur-lofi-installatie.
Als je in de bus plots achter je iets hoort wat op de laatste 50 Cent lijkt, maar dan alsof de zelfverklaarde negroïdenpooier vanuit de douche het geheel via een goedkoop headsetje in een oude cassettespeler heeft ingezongen, wel, dan kan je plots, terecht of onterecht, begrip opbrengen voor de eerder verguisde arm der wet. De schelle bastonen contrasteren nauwelijks met de krakende zang als de tonen ongevraagd over je hamer, aambeeld en stijgbeugel krassen.
Ik zou wel eens willen zien hoe lang de lawaaimaker in kwestie het zou uithouden als ik hem/haar impertinent zou bestoken met de Wet van Moore, Rivest-Shamir-Adleman-encryptie en het Sloot Digital Coding System. De ruiservaring zou alleszins vergelijkbaar zijn. Maar op dat vlak ben ik niet alleen een lafaard, ik zou daarnevens ook een redelijk mal figuur slaan aangezien ik van Moore, RSA en Sloot eigenlijk helemaal geen moer afweet.
Doch laat ik niet van te ver van het punt dwalen. Op merkwaardige wijze moet het luid afspelen van muziek bij de dader een bepaalde behoefte bevredigen die waarschijnlijk nog het meest verwant is met aandacht. En dat dan weer ter compensatie van lichaamsonderdelen die niet aan de norm voldoen. Misschien ook niet hoor, maar laten we even presumeren dat nuance voor mietjes is.
Bestuurders van luid bonkende wagens reken ik bij hetzelfde soort attentiedeficitlijders. Ik vraag me wel eens af hoe er gecompenseerd werd vóór het tijdperk van de zogenaamde boomcars, alsook waarom nu specifiek de auto een verlengstuk van het mannelijk lid is. Allemaal existentiële vragen waarvan de poging ze te beantwoorden me echter weer te ver zou drijven.
Ergo. Vorige week stond ik routineus mijn overstapbus op te wachten. Dat gebeurt doorgaans in de nabijheid van twee schoolcomplexen waar het jong grut op dat tijdstip krioelt rond de halte als een zwerm bijen rond hun korf. In de verte hoor ik de boventonen van een gedempte beat aanzwellen. Het klinkt een beetje als een opgevoerde gsm-speaker: harder maar even knarserig. Tot mijn lichte ontsteltenis draait niet een Johnnybak de hoek om, maar een scooter die de eigenaar blijkbaar heeft laten "tunen" met een muziekspeler en een koppel krakkemikkige boxen. De jonge kerel houdt halt tussen een paar leeftijdsgenoten terwijl ze samen goedkeurend genieten van de verminkte tonen.
Nu ben ik ook niet zo'n oude zak dat ik bij dergelijk tafereel misprijzend hoofdschud. Ik ben ook jong geweest en er komen af en toe best leuke nummer langs. Maar toen ik jong was, toen deed de kwaliteit van de muziek er tenminste toe! Jongeren stellen zich tegenwoordig schijnbaar tevreden met gekerm uit minderwaardige boxen. Ouders, neem uw verantwoordelijkheid! Koop uw kroost degelijk materiaal. Sponsor ze, laat ze werken of steel wat voor ze. Maar alstublieft, houdt de muziek in ere!

Arr... wegpiraten

noreply@blogger.com (Igor) — Wed, 19 Sep 2007 21:51:00 +0000

Verkeersremmers, ze horen bij het Vlaamse landschap als ambtenaren bij een staat. Het liefst zou je ze wegdenken, dan gaat alles wat sneller vooruit, maar je moet er nu eenmaal langs. Die verkeersremmers, uiteraard. Ze komen terug in allerlei soorten, maten en gewichten en hun specifieke inplanting is vaak overgeleverd aan de willekeur van het lokaal bestuur.
Neem nu de drempel, een kunstmatig niveauverschil in de weg, en wel van die orde dat vertragen noodzakelijk is. Afhankelijk van de gemoedstoestand van de wegenwerkers en waarschijnlijk ook nog van de stand van de maan ten opzichte van de aarde, bestaat men erin gedrochten achter te laten waar je je wagen bijna handmatig moet overtillen. Volgens mij zijn de stratenmakers in hetzelfde straatje ziek als de mensen die de plastic inpakfolie rond CD-hoesjes "shrinkwrappen". Mochten ze hun eigen product, dat weliswaar heel leuk presenteert, zelf actief gebruiken, dan zouden ze merken met wat voor misbaksels ze de maatschappij opzadelen.
Anderzijds moet ik wel toegeven dat ik altijd met enig leedvermaak pleeg te aanschouwen hoe verlaagde bolides, omzichtig manoeuvrerend, hun spoilers net niet stukrijden op van die Tafelbergplateaus. Een mooie wagen heb ik namelijk altijd al een compenserend vermogen toegedicht, als ware het de etalage van de macho met het kleine pietje. En met dat gebrek aan zelfrelativering lach ik graag, maar je kan dat ook gewoon jaloezie noemen. Dit zegt iemand met een bierbuik in een Berlingo over spierbundels in Porsches.
Desalniettemin lijkt het bestaansrecht van de verkeersremmers ontleend te worden aan de eigenmachtigheid van politici. Die geven immers gehoor aan wat de burger wilt. Gelegitimeerd cliëntelisme, zeg maar. Als men bij rondvraag in dorp X vindt dat er te snel op straat Y gereden wordt, kan je er donder op zeggen dat, bij voorkeur vlak voor de volgende verkiezingen, de situatie rechtgezet wordt. Of juist nog wat krommer getrokken, en dan spreek je van een "asverschuiving".
Nee, ik kende het woord eerst ook niet en moest eigenlijk denken aan een groep migrerende rokers, doch schijnbaar duidt de term op meanderend asfalt. Dergelijk wancreatuur deed hier in het dorp enkele jaren geleden voor het eerst zijn intrede. De makers waren duidelijk ook nog niet bekend met het eerder benoemde "dogfeeding"-principe: door je eigen rotzooi te consumeren, ken je de gebreken. Om maar iets te noemen: een vrachtwagen kan zich onmogelijk in een s-vorm manoeuvreren, iets wat toch wel noodzakelijk is voor het bedwingen van de "chicane", zoals men het gedrocht ondertussen minzaam was gaan noemen. Een lang leven was het monstrum niet beschoren, zodat heden de as weer lekker rechtdoor loopt.
Een laatste vorm van artificiële filevorming zijn de bloembakken. Naargelang de streefsnelheid vind je ze alleen, per twee of mogelijks zelfs per cluster in hun habitat. Het idee is dat je er vertraagd omheen navigeert, met als nettoresultaat dat de meeste automobilisten de gasplank wat verder induwen, om de kans op onverwachte tegenliggers te verkleinen. Zo laveerde ondergetekende laatst tegen redelijke snelheid tussen twee wel erg dicht bij elkaar geplaatste exemplaren. Terwijl ik mopperend mijn ongenoegen uitte over het gevaarlijke zigzagparcours, wees Sandy mij er fijntjes op dat ik ook gewoon wat stiller zou rijden. Van zoveel wijsheid werd ik toch even stil.
Recent heeft men ook dergelijke synthetische bloemperken misplaatst op één van mijn vaste wandelroutes, midden op het wandel-slash-fietspad. Dit om gemotoriseerde vierwielers te weren. Tot dan hadden daar altijd twee metalen hekjes gestaan, in dezelfde kleur grijs als het pad zelf. Het debiet aan fietsers dat er in het weekend doorstroomt is aardig groot, en ik vermoed dat er net een keer te veel zo'n wielrenner het hekje te laat heeft opgemerkt. Nu vertoeven er twee in opzichtigheid uitblinkende bloembakken. Het contrast met het fijne hekwerk van weleer is groot, eigenlijk excessief. Veel efficiënter is het geheel echter niet, af te lezen uit de diepe bandensporen die zich in de berm eromheen aftekenen.
Ach ja, zonder verkeersremmingen zou de weg altijd maar rechtdoor gaan. En wat is daar nu aan?

In de stemming

noreply@blogger.com (Igor) — Sun, 16 Sep 2007 00:34:00 +0000

Ik was aanvankelijk verheugd om het feit dat er blijkbaar toch meer dan 30 mensen zijn die af en toe de tijd nemen om mijn schrijfsels tot zich te nemen. Een vriend wees mij echter op frauduleuze praktijken die mogelijk tot deze monsterscore hebben geleid. Minstens 1 bepaald individu heeft naar verluidt elke pc met internetaansluting in zijn nabijheid misbruikt om de stemming te beïnvloeden. Het gaat om diezelfde vriend.
Ondanks de klinkende ongeldigheid van deze stemronde, publiceer ik alsnog het resultaat. Ik bedoel: Bush is toch ook president geworden...

Bedankt alleszins voor iedereen die de moeite heeft genomen een extra muisklik in te lassen. In de mate van het mogelijke zal ik gehoor geven aan de uitslag, ten spijt van die ene neestem.

Busdankt!

noreply@blogger.com (Igor) — Sat, 15 Sep 2007 22:40:00 +0000

Sissend zwaaien de deuren van de bus voor mijn neus open. Vanop het asfalt grijp ik naar mijn broekzak, tover mijn zwartleren portefeuille naar boven en start een zoekactie: credit card, beveiligings-ID, Nederlands bankkaart, Belgische bankkaart, paspoort... telkens opnieuw moet ik mijn volledig zakarchief uitvoerig doorploegen om de zogenaamde "Z-kaart" te lokaliseren.
Met de papieren magneetkaart in de aanslag, bestijg ik de bus. Ik voer de kaart aan een geel apparaat dat afwachtend "piep-piep?" vraagt. "Maastricht", antwoord ik half aan het apparaat, half aan de buskapitein. Deze heeft qua fysieke kenmerken iets weg van een Indische Spanjaard uit Marokko, en anders zou zijn foto toch niet misstaan tussen die van de kapers van nine-eleven. Voor de goede verstaander: geen waarde-oordeel, slechts een vaststelling.
Het duurt enkele seconden voor mijn woorden iets activeren in zijn brein. Hij kijkt op van zijn documenten en toetst "2" op een klavier, waarop het gele apparaat mijn kaart terug uitspuwt. Zo gemakkelijk ben je een euro armer.
Terwijl ik door de middengang naar achter wandel, steek ik in één beweging mijn kaart in mijn portefeuille, die op zijn beurt fluks terug in mijn broekzak verdwijnt. Aan deze actie is enige oefening vooraf gegaan, maar ze is nodig om tijdig de handen vrij te hebben. De schok van een optrekkende bus zorgt namelijk steevast voor het nodige evenwichtsverlies. Vraag maar aan al die gratis rondreizende bejaarden. Je ziet zulks ook altijd van mijlenver aankomen: oude, slecht ter been zijnde vrouw raakt nog net op eigen kracht in het voertuig, toont haar pensioenpas (of wat ze ook moet laten zien), en maakt vervolgens bijna kennis met de vloer omdat de bus alweer vertrekt. Ik verdenk de chauffeurs van sadistisch opzet, maar echt staven kan ik dat niet. Maar goed, we rijden, en dat is tenslotten waar het om ... euh ... draait in het publieke transport.
Vanop mijn zitplaats kan ik nog net een affiche lezen waarop in het groot "Busdankt" staat. Ik weet niet zeker of ik moet lachen of mij zorgen moet maken om de aanhoudende inspiratiedroogte bij onze reclamemakers. Dergelijk flauwe woordspeling zou ik zelfs niet durven opperen in intieme vriendenkring, waar ik er nochtans om bekend sta.
Aan de grensovergang staat een vrouw een bushokje te bemannen, duidelijk met de bedoeling het openbaar vervoer te benutten. Volgens mij zit de bestuurder nog steeds met de neus in zijn route, want hij rijdt de dame straal voorbij. Een ongetwijfeld sociaal ingestelde reiziger werpt wat woorden naar voren die het voertuig schielijk doen halthouden. De wachtende reizigster wandelt doodgemoedereerd de extra honderd meter. Als ze instapt, glimlacht de chauffeur verontschuldigend.
De rit hervat zich, maar al snel duwt een zwarte vrouw met weelderig veel prachtige vlechtjes op de halteknop. Ik vermoed ten behoeve van slechthorenden en slechtzienden, gaan respectievelijk een rode lamp branden en weerklinkt een belsignaal. Ik moet denken aan de toonbank met het belletje waar Basil Fawlty regelmatig op stond te rammen en aan de daarop verschijnende Manuel waarop dan ook geramd werd. Deze laatste zijn sullige "I known nothing" is alleszins van toepassing op de chauffeur als die onverstoorbaar de volgende stopplaats voorbijrijdt. "Halte!", roept de negerin naar voren. En voor de tweede maal deze rit gaat het rempedaal tot op de vloer.
Het vage vermoeden rijst bij mij dat dit de eerste maal is dat de bestuurder deze route aandoet. Zeker weet ik het wanneer hij op een rotonde verkeerdelijk rechtdoor wilt rijden. Enkele passagiers vooraan zagen de bui al hangen, en corrigeren nog net op tijd. Langzaam draaien we terug weg van de afslag, omzichtig obstructies zoals lantaarnpalen en fietsers ontwijkend.
Het gezelschap vooraan in de bus besluit het zekere voor het onzekere te nemen, en signaleert vanaf nu consequent het vervolg van de route. Onwillekeurig moet ik weer aan de kapers van 9/11 denken. Om zich voor te bereiden op hun zelfmoordaanslag, namen zij lessen in een vliegschool, waar zij vreemd genoeg niet hoefden te leren opstijgen of landen. Vliegen was genoeg.
Mijn gedachten dwalen af naar een fictief scenario waarin enkele donker gekleurde aspirant-chauffeurs van De Lijn rijlessen krijgen. Ze verfijnen zich in het precisiemanouvreren, maar zijn verder niet geïnteresseerd in routes of reizigers. Dan, enkele maanden later, dirigeert zo'n terrorist zijn voertuig in de plaatstelijke markt.
Fictief scenario, want een paar minuten later sissen de deuren weer open en sta ik veilig en wel terug in de open lucht.

Busje komt zo

noreply@blogger.com (Igor) — Wed, 05 Sep 2007 21:39:00 +0000

De bus, het lijkt wel de uitgelezen plek om in een beschermde omgeving marginalen te ontmoeten. Nu ja, beschermd... Guido Demoor had dit waarschijnlijk ook anders ingeschat.
Ik heb in ieder geval plaatsgenomen op de achterbank die de volledige breedte van het voertuig beslaat, en leun mijn hoofd met gesloten ogen tegen de trillende zijwand. Dan komt plots een zenuwachtig type van halverwege de twintig naar achter gesneld. Met de coffeeshops op de achtergrond, is het niet zo vreemd dat aan deze halte wat eigenaardiger volk opstapt. Met een klein wit hondje op zijn arm doet het figuur druk gesticulerend zijn verhaal tegen enkele jongens die bij hem lopen. Ik schat in dat ze de driftkikker per ongeluk kennen, want hun bedaardheid staat in schril contrast.
De groep vleit zich in de zetels rond mij, het opgewonden heerschap vlak langs mij.
"Dat hij iemand van zijn eigen leeftijd neemt! Die jong is 15 jaar ofzo!" De aanleiding voor dit vurig betoog heb ik jammer genoeg gemist, maar de kerel verzekert de omzittenden dat hij niet bang is om te vechten. "Ik begraaf mijn moeder als ik lieg!" klinkt het in onvervalst Genks. Voor wie het accent niet kent: stel u een Marokkaan voor die net te lang in België woont en met een Italiaanse tongval praat.
"Ik begraaf mijn moeder als ik lieg" is het soort belofte dat ik nooit in de mond zou nemen, zelfs al was ik zeker van de waarheid. Met het bezigen van dit soort toezeggingen plaats je jezelf, wat mij betreft, toch wel in een hokje. Een hokje waarvan ik meestal liever heb dat de deur op slot blijft.
Omdat het beter voorkomen is dan genezen, vermijd ik elk oogcontact met het opgefokt karakter en veins ik desinteresse. Wie weet is de snuiter in staat toe te slaan, zoals een schijnbaar brave, maar gevaarlijk stille hond die plots een toevallige voorbijganger tot maaltijd reduceert. Nu goed, men pleegt te zeggen dat blaffende honden niet bijten, meestal echter vlak voordat het zover is.
De monoloog gaat nog even voort terwijl de kerel zijn op en neer tikkende schoen langzaam mijn richting uit wipt. Haast ongemerkt verleg ik mijn been om enig fysiek contact te vermijden. Je weet immers nooit waar dat de voorbode van kan zijn.
De bus stopt. Mijn halte blijkt gelukkig niet zijn halte. Zo nonchalant mogelijk wring ik me naar de uitgang van het volle voertuig.
In het betonnen bushokje kan ik wachten op mijn overstap. Deze keer naast een mijnheer die volgens mij al enige tijd geen douche meer heeft gezien, ook niet van ver. Zijn halflange grijze haar hangt een beetje troosteloos verschillende kanten op, vluchtend van de vuile ellende. Alle acties die de man pleegt, verlopen bedachtzaam, alsof hij met bruuskeren iets kapot kan maken; zijn leven bijvoorbeeld. Langzaam tast het sujet naar de plastic supermarktzak aan zijn zij. Als hij recht gaat staan, meen ik de inhoud ervan te kunnen raden. Ik zet mijn geld op ethanolhoudend vocht en de kerel is volgens mij een professioneel liefhebber.
Als een tiener die dronken thuiskomt en met zo stabiel mogelijke gang langs zijn ouders (shit, ze zijn nog wakker) doorwandelt, aldus poogt de dronkaard zich statig over de bushalte te bewegen. Zijn tergend tempo en niettemin wankele tred verraden echter de inspanning die hem dat kost. Deze man heeft volgens mij, ofwel niemand om voor thuis te komen, ofwel iemand waar je liever niet nuchter voor thuiskomt.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het wel eens anders is, maar op zo een moment ben ik blij dat ik over 10 minuten mijn vrouw en kind weer zie. Nuchter.

De club

noreply@blogger.com (Igor) — Mon, 03 Sep 2007 19:33:00 +0000

Voor de geïnteresseerden, of mensen die gewoon eens willen lachen, van het golfen zijn er ook een foto- en videoverslag beschikbaar. Met dank aan Vincent.

De golfoorlog

noreply@blogger.com (Igor) — Sat, 01 Sep 2007 05:50:00 +0000

Half wandelend, half schuivend dalen we de met los zand en stenen bezaaide helling af. Voor ons het aanzicht van kortgewiekte grasgroene weiden, omzoomd met bos. Verscheidene meters achter ons zoemt een golfkarretje. Uit veiligheidsoverwegingen wacht de instructeur even totdat iedereen beneden is, voordat hij zelf met de speelgoedauto de diepte in duikt. Andrew, zoals de Engelstalige instructeur heet, houdt halt aan de voet van de helling, vlakbij wat ik gemakshalve "de balletjescontainer" noem. Hij wandelt er binnen en stopt vermoedelijk zijn lidkaart in het apparaat. Het ding begint witte oefenballen te spuwen in groene mandjes. Af en toe springt er een bal langs het mandje en kan je buiten de container het polyurethaan horen tikken tegen het metaal. Nu ja, af en toe... het is bijwijlen een concert van getrommel van jewelste.
Het golfkarretje wordt volgeladen met de gevulde mandjes en een heleboel stokken, die we minzaam "clubs" noemen vanaf nu. Het ziet ernaar uit dat we nu volledig bewapend zijn om het terrein te lijf te gaan. Aldus bewegen mijn collega's en ik ons naar de "driving range", dat tot mijn lichte ontnuchtering geen oefenplek voor rally rijders blijkt. Zij het dat in veredelde quads rondcrossend onderhoudspersoneel soms wel die indruk wekt.
Andrew vangt aan met een theoretische uiteenzetting over de clubs, en wel in een met Nederlands doorspekt Engels. Zijn vrouw is Nederlandse, vandaar. "Als je heel ver wilt slaan, haal je je wood boven". Ik bevroed dat de oefenmeester de meeste flauwe grapjes al honderd keer aanhoord heeft, dus ik zwijg zedelijk over de "woody" in mijn "pants". De benaming van de wood is tegenwoordig sowieso misplaatst, want het ding is van ijzer. Voor de welgeïnformeerde lezer: een beetje zoals een saxofoon van massief koper ook een houtblazer wordt genoemd.
De leermeester vervolgt de uitleg en zet een resem op elkaar lijkende, maar net iets variërende clubs naast elkaar. Hij telt: 1, 2, 3... en eindigt bij 10. Nu snap ik waarom golf niet zo goedkoop is. Als ik naar de stad ga, rij ik ook niet op de snelweg met een Ferrari, op de binnenwegen met een BMW en in het centrum met een Twingo. Iets soortgelijks doe je bij golf dus wel, maar dan heb je al je wagens ook nog in uitvoeringen met spoilers en/of zijvleugels.
Na 10 minuutjes theorie mogen we plaatsnemen een de rand van de range. Een twintigtal lapjes maagdelijk groen kunstgras liggen daar te smachten naar wat misbruik door golfbarbaren. Andrew raadt ons aan een tee te gebruiken, een stukje kunststof waarmee je de bal een kleine centimeter boven het groen uittilt. Hij zal dit vast niet ijdel suggereren, dus ik gehoorzaam gedwee.
Vervolgens dienen we te gaan staan in een houding die het midden houdt tussen een flinke schijtbeurt en een duikpoging. Het helpt ook niet dat er een fototoestel in de buurt is. De kunst bestaat er nu in je club dusdanig perfect van achter naar voren te laten 'swingen', dat het blad de bal schept en lanceert.
Niet veel later suizen naast elkaar talloze witte projectielen door het luchtruim. En zo af en toe komt er ook gewoon een verdwaalde kogel voorbijhobbelen van de minder accurate collega's. Gezien de stunteligheid die sommigen tentoonspreiden, mezelf meegerekend, is het knap dat er geen enkele bal op het veld achter ons belandt. Die ruimte heeft Andrew waarschijnlijk niet zomaar als veilig bestempeld.
Nadat iedereen zijn swing niet beheerst, is het tijd om te chippen en te putten. Tot mijn teleurstelling houdt dit niet in: "onder het genot van chips de bal in een gat slaan". Nee, we moeten de bal van het hele korte gras richting het onaards korte gras porren, alwaar de organisatie enkele oefenholes heeft voorzien. Deze sessie besluit de immer vrolijke Andrew met de vraag om de door onze clubs veroorzaakte inslagkraters terug te dichten. Lachend wandel ik voort; een goeie grap op zijn tijd kan ik wel waarderen. Maar tot mijn ontsteltenis zie ik de anderen naarstig bukken en plukjes gras de grond induwen. "Golf is a gentlemen's sport". Inderdaad, zoals je de wc-bril droog houdt voor de mijnheer na jou, laat je ook een golfterrein netjes achter. En er is nog meer etiquette: het onaards korte gras betreed je alleen indien noodzakelijk, en de inslag van je bal herstel je met een soort ijzeren frietvorkje met 2 tanden. Ik voel me een olifant in een porseleinenwinkel.
Als we ook het putten niet onder de knie hebben, maken we ons op voor het echte werk. Andrew stelt een Texas scramble voor. In gedachten zie ik ons al schietend met onze Smiths and Wessons over de baan rennen, maar de instructeur onderbreekt: "Twee ploegen. De verste bal in je ploeg is het vertrekpunt voor je volgende slag." Deze speelwijze heeft men waarschijnlijk bedacht nadat een stelletje amateurs een hele middag nodig had om 1 hole te slaan. Het lukt ons om er drie te doen.
De eerste hole is al meteen een uitdaging van formaat: de bal moet over een artificiële waterplas. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Enkele slagen ver heeft onze leermeester al 2 reserveballen moeten opdiepen. Eén bal verdwijnt vakkundig in het kunstbos, terwijl van de ander alleen nog wat kringetjes in de vijver overblijven. Al het geknoei ten spijt, slagen we in een par 3, wat zoveel betekent als: in 3 slagen in het gat.
Het spel kabbelt verder, totdat Andrew afscheid neemt voor zijn volgende les, en ons loslaat op het terrein. Dat is blijkbaar het signaal voor één van mijn collega's om tegen de dichtsbijzijnde boom te urineren. Het is misschien niet helemaal logisch dat er op het terrein geen sanitaire voorzieningen zijn, maar volgens mij zou Tiger Woods zich omdraaien in zijn graf. Mocht hij dood zijn uiteraard. Je plas dien je op te houden tot je terug in de kantine zit, ik vermoed bij wijze van extra spelmotivatie.
Neen, de golfbaan is mijns inziens niet opgewassen tegen de barbarij van boeren zoals wij. We besluiten de dag met een schrans-en-zuippartij. Die etiquette hebben we veel beter onder de knie.

Qoud licet Igor, non licet legor

noreply@blogger.com (Igor) — Tue, 28 Aug 2007 22:35:00 +0000

De geregelde bezoeker zal het zeker al gemerkt hebben. De blog-frequentie is er flink op achteruit gegaan sinds de start van deze site. Diezelfde bezoeker weet ongetwijfeld ook waar dat onder andere aan ligt, dus daar ga ik niet over uitwijden.
Omdat ik gemakkelijk zo'n anderhalf à 2 uur bezig ben met de gemiddelde post, wou ik toch even checken of er überhaupt een publiek voor is. Zingen voor een lege zaal is misschien net iets confronterender, maar gelijksoortige verloren moeite.
Aldus, beste (niet-)lezer, luidt de vraag van de dag:

Moet ik nog doorgaan met bloggen?

Ja! Meer!

Nee! Stop!

Oxideert aan mijn achterwerk

Voor de Internetanalfabeten: bovenstaande antwoorden zijn klikbaar. 1 klik = 1x stemmen. De tussenstand is: