Een mens doet soms dingen waar hij niet trots op is. Het geschiedt in een onbewaakt moment, wanneer niemand het eigenlijk verwacht. Ik ga niet teveel rond de pot draaien en maar meteen bekennen. Ik ben naar een concert van Clouseau geweest. De verzachte omstandigheid was dat het onder sociale pressie van mijn vrienden gebeurde. Het delict werd voltrokken in het vermaledijde oord van verderf, genaamd Sportpaleis.
"Waarom vermaledijd?", vraagt u zich misschien af. Wel, omdat daar jaarlijks dat andere festival van dubieuze smaak plaatsvindt, beter bekend onder de naam Night of the Proms. Has-been legendes revivalen er aan de lopende band, onder andere omdat men er kwaliteit pleegt te verwarren met kwantiteit. Maar ook omdat de sof John Miles graag de draak "Music was my First Love" komt afsteken. Als hij dat nu maar gewoon met een zwaard deed.
Versta me niet verkeerd, ik minimaliseer het muzikaal talent niet. Ik vind het enkel zonde dat het zo geabuseerd wordt. Tien jaar lang bij de Comme Chez Soi gaan eten met een invariabele menukaart, gaat ook vervelen.
Edoch genoeg pejoratieven. Ik ben dus naar Clouseau geweest op staanplaatsen van 21 Euro. Nuja, 22,5 Euro omdat er toch wat aan de strijkstok moet blijven hangen. Administratieve kosten heet dat. Het is mij alleen niet helemaal duidelijk waarom die kost forfaitair per kaart aantikt, zelfs als je er veertien bestelt die samen in één envelop opgestuurd worden. Ik vermoed dat het afhandelwicht per kaart haar computer aanzet, de gegevens invoert, en haar computer weer uitzet. Het moet iets van die orde zijn.
Onderweg naar Antwerpen begint, net wanneer het Sportpaleis op 500 meter voor onze neus opdoemt, één van de wagens in de karavaan te roken. Terwijl we midden in de file stoppen voor een inspectie, gooit een voorbijrijdende vrouw haar raampje omlaag. Dat we de boel ophouden. Mevrouw beseft blijkbaar niet hoe verkeersagressie ontstaat. Ik des te meer.
We besluiten de gok te wagen, en zoeken toch een parking op. Foeterend op de schandalige tarieven van 5 Euro, voer ik onze wagen zo'n uitmelkgarage binnen. "V.I.P.-parking" staat er op het bordje naast de vriendelijke allochtoon aan de ingang. Vermoedelijk slaat dat niet op de limousines en het bekende volk, of het gebrek daaraan, maar op de overdekking en het feit dat dat blijkbaar 9 Euro waard is. Hoe de uitbaters nachts slapen 's is me een raadsel, met dergelijke misdaad op het geweten.
Niet veel later komen we ook tot de ontdekking welke betaalbare plaatsen we toegewezen hebben gekregen. De regelmatige concertganger zal weten dat een mens niet voor een dubbeltje (lees: 21 Euro) op de eerste rij kan zitten. Het goede nieuws is daarom dat we niet ver van de zanger zitten, het slechte dat we ongeveer recht in zijn gehoorgang kijken. We laten het niet aan ons hart komen, en vanaf de eerste tonen scanderen onze rangen de liedjes flard voor flard mee.
Niet altijd ter vermaak van het andere publiek. Het is ook niet leuk als je van geen enkel nummer de originele zang meekrijgt. Eén vriend hanteert bovendien een toonhoogte die momenteel nog onderzocht wordt door de NASA. De twee jongetjes vlak voor ons, beiden nog geen tien jaar, werpen regelmatig een vernietigende blik naar achteren. Tot jolijt en stimulatie van ons gezelschap natuurlijk. De meegekomen ouders blijven strak naar voren kijken, denkelijk met onweer op het gezicht en constant hun 90 Euro in vraag stellend.
Van de gevoelige nummers staat geen toon meer overeind als ons zangkoor ze onder handen heeft genomen. Ik hoor mezelf incidenteel vrolijk meebrullen, tot mijn eigen verbazing met sporadische kennis van de tekst. Ja, ik zal maar verder opbiechten, ik ken feitelijk liedjes van Clouseau. En nu we toch bezig zijn: ja, er zitten sterke deuntjes tussen, hoewel ik niet altijd even gecharmeerd ben van de bewoordingen. Hoe serieus kan je het bijvoorbeeld menen, als je volgende lap je strot uit krijgt?

Elke morgen
Heb ik een probleem
Ik kan niet slapen
Ik voel me zo alleen

Behalve van een schrijnende banaliteit, is het geen zuivere volrijm. Ok, assonantie is ook een rijmvorm, maar was het nu zo moeilijk om een mooi rijmwoord voor "probleem" te vinden? Teneinde hier geen ijdele monoloog te voeren, zal ik terstond demonstreren:

Elke morgen
Heb ik een probleem
Ik kan niet slapen
Hoewel ik pillen neem

Ziezo, in hetzelfde metrum, een volwaardige rijm. Bovendien nog veel spannender ook, maar dat is mijn persoonlijk mening.
Clouseau, als u nog een tekstschrijver zoekt, ik ben uw man!

Labels: muziek, parkeren

Ik heb op mijn kop gekregen van Sandy vanwege de vorige post. Ik bedoelde niet te impliceren dat Sandy "er geen vestand van had". Een suggestie waarvan na herlezing duidelijk is dat ze gewekt werd. Waarvoor dus mijn excuses. Eveneens erken ik dat het 3 maal verkeerd invoeren van een PIN-code ook mij kan overkomen.
Verder ben ik van echtswege verplicht te melden dat "wie niets doet, ook niets verkeerd kan doen". Hoewel ik dat eigenlijk durf te betwisten - er bestaat in het burgerlijk recht immers zoiets als "schuldig verzuim" - drijf ik het toch liever niet op de spits. Vanwege huisvrede en zo, want Sandy regelt inderdaad een boel dingen overdag waar ik door mijn werk niet aan toe kom.
Zo voer ze vanmiddag naar Lanaken voor een bezoek aan het plaatselijk werkegelenheidsagentschap (PWA), een orgaan dat ... euh ... de plaatselijke werkgelegenheid stimuleert. Ze moest daar zijn om een paar dienstencheques af te leveren, een kwestie van minuten. Gelukkig is het in heel Lanaken gratis parkeren, zij het meestal met parkeerschijf. Een voorbeeldige burger als Sandy is, draait ze de schijf op 11, legt die op het dashboard en duwt het portier op een kier. Het volgende moment slaat een windvlaag de deur bijna uit de hengsels, gelukkig zonder erg. Sandy stapt uit, sluit de auto en begeeft zich naar het PWA, een tweehonder meter verderop. Onderweg passeert ze een parkeerwachter van dienst, die blijkbaar tijdens Sandy's afwezigheid een briefje onder de ruitenwisser achterlaat. Op zo een moment hoop je altijd, terwijl je schoorvoetend richting auto schuifelt, dat het een amateuristische folder van de 18-jarigenfuif is, om dan met het lood in de schoenen te constateren dat het een verplicht lidmaatschap van de Parkeerinbreukvereniging is met iets hoger entreegeld: 25 EUR. We mogen blij zijn dat de superboetes zijn afgeschaft.
Bij nader onderzoek van de plaats delict blijkt de parkeerkaart weliswaar nog steeds duidelijk achter het raam te liggen, maar dan met de wijzerplaat naar beneden. Door de windvlaag dus. Een gefrustreerd "aaargh!" is hier op zijn plaats.
Namens Sandy bel ik met CityParking, waar ik het verhaal uit de doeken doe. Sandy zit naast mij en kan meeluisteren door het loeiharde volume van haar nieuwe GSM. We doen allebei de bevreemdende vaststelling dat het lijkt alsof het begin en het eind van het gesprek door een vrouw ingeluid, respectievelijk beëindigd wordt, en de rest door een man gevoerd. Alsof er aan de andere kant van de lijn een siamese tweeling zit van verschillend geslacht.
De tweeling stelt voor dat we het verhaal via e-mail aanleveren. Dat doen we dus, maar aangezien het vrijdagmiddag is, verwachten we niet veel reactie meer. En die komt er ook niet. Nu dus maar duimen dat we maandag te horen krijgen dat de boete geannuleerd is.

Labels: boete, parkeren