Een mens doet soms dingen waar hij niet trots op is. Het geschiedt in een onbewaakt moment, wanneer niemand het eigenlijk verwacht. Ik ga niet teveel rond de pot draaien en maar meteen bekennen. Ik ben naar een concert van Clouseau geweest. De verzachte omstandigheid was dat het onder sociale pressie van mijn vrienden gebeurde. Het delict werd voltrokken in het vermaledijde oord van verderf, genaamd Sportpaleis.
"Waarom vermaledijd?", vraagt u zich misschien af. Wel, omdat daar jaarlijks dat andere festival van dubieuze smaak plaatsvindt, beter bekend onder de naam Night of the Proms. Has-been legendes revivalen er aan de lopende band, onder andere omdat men er kwaliteit pleegt te verwarren met kwantiteit. Maar ook omdat de sof John Miles graag de draak "Music was my First Love" komt afsteken. Als hij dat nu maar gewoon met een zwaard deed.
Versta me niet verkeerd, ik minimaliseer het muzikaal talent niet. Ik vind het enkel zonde dat het zo geabuseerd wordt. Tien jaar lang bij de Comme Chez Soi gaan eten met een invariabele menukaart, gaat ook vervelen.
Edoch genoeg pejoratieven. Ik ben dus naar Clouseau geweest op staanplaatsen van 21 Euro. Nuja, 22,5 Euro omdat er toch wat aan de strijkstok moet blijven hangen. Administratieve kosten heet dat. Het is mij alleen niet helemaal duidelijk waarom die kost forfaitair per kaart aantikt, zelfs als je er veertien bestelt die samen in één envelop opgestuurd worden. Ik vermoed dat het afhandelwicht per kaart haar computer aanzet, de gegevens invoert, en haar computer weer uitzet. Het moet iets van die orde zijn.
Onderweg naar Antwerpen begint, net wanneer het Sportpaleis op 500 meter voor onze neus opdoemt, één van de wagens in de karavaan te roken. Terwijl we midden in de file stoppen voor een inspectie, gooit een voorbijrijdende vrouw haar raampje omlaag. Dat we de boel ophouden. Mevrouw beseft blijkbaar niet hoe verkeersagressie ontstaat. Ik des te meer.
We besluiten de gok te wagen, en zoeken toch een parking op. Foeterend op de schandalige tarieven van 5 Euro, voer ik onze wagen zo'n uitmelkgarage binnen. "V.I.P.-parking" staat er op het bordje naast de vriendelijke allochtoon aan de ingang. Vermoedelijk slaat dat niet op de limousines en het bekende volk, of het gebrek daaraan, maar op de overdekking en het feit dat dat blijkbaar 9 Euro waard is. Hoe de uitbaters nachts slapen 's is me een raadsel, met dergelijke misdaad op het geweten.
Niet veel later komen we ook tot de ontdekking welke betaalbare plaatsen we toegewezen hebben gekregen. De regelmatige concertganger zal weten dat een mens niet voor een dubbeltje (lees: 21 Euro) op de eerste rij kan zitten. Het goede nieuws is daarom dat we niet ver van de zanger zitten, het slechte dat we ongeveer recht in zijn gehoorgang kijken. We laten het niet aan ons hart komen, en vanaf de eerste tonen scanderen onze rangen de liedjes flard voor flard mee.
Niet altijd ter vermaak van het andere publiek. Het is ook niet leuk als je van geen enkel nummer de originele zang meekrijgt. Eén vriend hanteert bovendien een toonhoogte die momenteel nog onderzocht wordt door de NASA. De twee jongetjes vlak voor ons, beiden nog geen tien jaar, werpen regelmatig een vernietigende blik naar achteren. Tot jolijt en stimulatie van ons gezelschap natuurlijk. De meegekomen ouders blijven strak naar voren kijken, denkelijk met onweer op het gezicht en constant hun 90 Euro in vraag stellend.
Van de gevoelige nummers staat geen toon meer overeind als ons zangkoor ze onder handen heeft genomen. Ik hoor mezelf incidenteel vrolijk meebrullen, tot mijn eigen verbazing met sporadische kennis van de tekst. Ja, ik zal maar verder opbiechten, ik ken feitelijk liedjes van Clouseau. En nu we toch bezig zijn: ja, er zitten sterke deuntjes tussen, hoewel ik niet altijd even gecharmeerd ben van de bewoordingen. Hoe serieus kan je het bijvoorbeeld menen, als je volgende lap je strot uit krijgt?

Elke morgen
Heb ik een probleem
Ik kan niet slapen
Ik voel me zo alleen

Behalve van een schrijnende banaliteit, is het geen zuivere volrijm. Ok, assonantie is ook een rijmvorm, maar was het nu zo moeilijk om een mooi rijmwoord voor "probleem" te vinden? Teneinde hier geen ijdele monoloog te voeren, zal ik terstond demonstreren:

Elke morgen
Heb ik een probleem
Ik kan niet slapen
Hoewel ik pillen neem

Ziezo, in hetzelfde metrum, een volwaardige rijm. Bovendien nog veel spannender ook, maar dat is mijn persoonlijk mening.
Clouseau, als u nog een tekstschrijver zoekt, ik ben uw man!

Labels: muziek, parkeren

Een onopvallend berichtje in de krant een tweetal weken geleden: "Politie beboet Brusselse student voor te luide GSM". Menig jongere zal gefulmineerd hebben tegen dergelijk ijdel machtsvertoon door het zinloze blauw op straat. Hoe kan je immers met een mobiele telefoon overlast veroorzaken?
We draaien de klok nog wat verder terug, pakweg enkele jaren. Eén of andere geniale GSM-ontwerper vat het lumineuze idee op om een GSM, toch al een communicatie-apparaat dat het vooral van zijn hebbedinggehalte moet hebben, te voorzien van een luidspreker. Misschien om handenvrij te bellen? Zogenaamde conference calls te plegen, waarbij je met te veel man te dicht over microfoon en luidspreker moet leunen?
Ik reken mezelf niet tot het niet zo selecte clubje gsm-kenners, maar in mijn beleving was deze "feature" zo ongeveer doodgeboren. Totdat de zaktelefoon amalgeerde met de mp3-speler en aldus instant-eerherstel inluidde voor de ghettoblaster. Waar vroeger de zwartgekleurde medemens met de radio op de schouder het straatbeeld van klank voorzag, manifesteert zich nu de gadgetgeneratie met een compacte maar, het moet gezegd, kwalitatief veruit inferieure miniatuur-lofi-installatie.
Als je in de bus plots achter je iets hoort wat op de laatste 50 Cent lijkt, maar dan alsof de zelfverklaarde negroïdenpooier vanuit de douche het geheel via een goedkoop headsetje in een oude cassettespeler heeft ingezongen, wel, dan kan je plots, terecht of onterecht, begrip opbrengen voor de eerder verguisde arm der wet. De schelle bastonen contrasteren nauwelijks met de krakende zang als de tonen ongevraagd over je hamer, aambeeld en stijgbeugel krassen.
Ik zou wel eens willen zien hoe lang de lawaaimaker in kwestie het zou uithouden als ik hem/haar impertinent zou bestoken met de Wet van Moore, Rivest-Shamir-Adleman-encryptie en het Sloot Digital Coding System. De ruiservaring zou alleszins vergelijkbaar zijn. Maar op dat vlak ben ik niet alleen een lafaard, ik zou daarnevens ook een redelijk mal figuur slaan aangezien ik van Moore, RSA en Sloot eigenlijk helemaal geen moer afweet.
Doch laat ik niet van te ver van het punt dwalen. Op merkwaardige wijze moet het luid afspelen van muziek bij de dader een bepaalde behoefte bevredigen die waarschijnlijk nog het meest verwant is met aandacht. En dat dan weer ter compensatie van lichaamsonderdelen die niet aan de norm voldoen. Misschien ook niet hoor, maar laten we even presumeren dat nuance voor mietjes is.
Bestuurders van luid bonkende wagens reken ik bij hetzelfde soort attentiedeficitlijders. Ik vraag me wel eens af hoe er gecompenseerd werd vóór het tijdperk van de zogenaamde boomcars, alsook waarom nu specifiek de auto een verlengstuk van het mannelijk lid is. Allemaal existentiële vragen waarvan de poging ze te beantwoorden me echter weer te ver zou drijven.
Ergo. Vorige week stond ik routineus mijn overstapbus op te wachten. Dat gebeurt doorgaans in de nabijheid van twee schoolcomplexen waar het jong grut op dat tijdstip krioelt rond de halte als een zwerm bijen rond hun korf. In de verte hoor ik de boventonen van een gedempte beat aanzwellen. Het klinkt een beetje als een opgevoerde gsm-speaker: harder maar even knarserig. Tot mijn lichte ontsteltenis draait niet een Johnnybak de hoek om, maar een scooter die de eigenaar blijkbaar heeft laten "tunen" met een muziekspeler en een koppel krakkemikkige boxen. De jonge kerel houdt halt tussen een paar leeftijdsgenoten terwijl ze samen goedkeurend genieten van de verminkte tonen.
Nu ben ik ook niet zo'n oude zak dat ik bij dergelijk tafereel misprijzend hoofdschud. Ik ben ook jong geweest en er komen af en toe best leuke nummer langs. Maar toen ik jong was, toen deed de kwaliteit van de muziek er tenminste toe! Jongeren stellen zich tegenwoordig schijnbaar tevreden met gekerm uit minderwaardige boxen. Ouders, neem uw verantwoordelijkheid! Koop uw kroost degelijk materiaal. Sponsor ze, laat ze werken of steel wat voor ze. Maar alstublieft, houdt de muziek in ere!

Labels: bus, muziek