Als je iets wilt bereiken, moet je af en toe offers brengen. Wil je een getraind lichaam, dan moet je het bijwijlen afbeulen. Wil je de relatie met je vrouw onderhouden, dan moet je haar af en toe ... nee wacht, slecht voorbeeld. In ieder geval, incidenteel moet je je mannelijkheid ondergeschikt maken aan de vereisten van een relatie.
Zo komt het dat ik samen met Sandy naar een partneravond ga. Niet zo eentje waar menopauzerende vrouwen met hangtieten ingeruild worden voor strakke blondjes. Neen, op deze avond zullen we met enkele koppels de ins en outs van de bevalling ervaren door simulatie.
Als we de veranda annex virtuele persruimte betreden, zitten er al 3 andere koppels in de aanslag. Als we compleet zijn, 5 paren en 1 docente, zetten we de sessie in met een kennismakingsrondje. Ik kan het het gevoel voor humor van de mij nog onbekende personen moeilijk inschatten, en verzaak aan de drang om mij voor te stellen als Igor, reeds drie weken clean.
In een hoekje kijkt de dalai lama vanop zijn foto goedkeurend toe. Ik hoop maar dat mijn chakra's in evenwicht zijn.
Niet veel later liggen we met 10 man door onze neus in te ademen, en door onze mond weer uit. Wanneer we de opdracht krijgen door onze benen uit te ademen, zoek ik in het rond naar iemand met een vreselijke deformatie. Gelukkig bedoelt de vrouw niet dat er iemand beenlong heeft; we moeten de energie van het uitademen laten doorstromen naar onze voeten. Ik snap ook meteen de reden van de gedimde lichten: met al die ronslingerende energie, is de kans op overspanning niet denkbeeldig.
Dan pikt de vrouw mij eruit om de volgende oefening te demonstreren. Ik weet niet wat eerst was: zwangerschapsyoga of kamasutra, maar één moet welhaast te rade zijn gegaan bij de ander als ik de posities bekijk die Sandy en ik ondertussen hebben moeten aannemen. Op bevel zak ik op twee knieën en buig ik voorover, terwijl twee handpalmen mijn rug bewerken. Ik heb medelijden met de andere koppels, die de gapende bouwvakkersspleet boven mijn te lage broek moeten aanschouwen.
In een andere oefening ontspannen we dan weer door het uitademen van een letter. Aldus roept iedereen twee minuten lang "Aaa" of "Mmm", maar als je weeën ligt te hebben, mag je goddank kiezen welke letter van het alfabet je voorkeur geniet.
Na een korte koffiepauze met zeer lekkere koekjes, mogen we aan de persweeën beginnen. Er volgt eerst een theoretisch stukje over de bekkenbodem die je naar boven kan liften, of naar de "kelder" laten zakken. Ik vraag me hardop af op welk knopje we daarvoor moeten drukken. Een geforceerde lach verraadt dat ik niet de eerste flauwe plezante ben.
Het uitpoepen van ontlasting komt schijnbaar grotendeels overeen met het uitpoepen van een baby, want we de krijgen de opdracht ongeveer hetzelfde te doen, zij het horizontaal. Maar terwijl ik daar zo op mijn rug lig met de benen in de hurkhouding, laat ik mijn bekkenbodem even met rust. Een reserve opgehoopte darmgassen dreigt niet geruisloos vrij te komen. Nu schroom ik doorgaans niet zo snel, doch het blijft moeilijk de mogelijke reactie van het gezelschap in te schatten.
Ik moet ineens denken aan mijn schoonbroer die hetzelfde heeft moeten ondergaan. Nodeloos bewegen is niet zijn favoriete activiteit en volgens mij voelt hij zich al sullig als hij bijvoorbeeld zijn kuiten zou moeten stretchen. In gedachten zie ik hem daar ongemakkelijk op zijn rug liggen, zijn vrouw toe sissend wat ze hem heeft aangedaan. Zoals ik eerder opmerkte: af en toe gaat je viriliteit eraan.
Als de sessie gedaan is, vraagt de docente of iemand nog "iets terug wil geven". Ik denk aan de lekkere koekjes, maar het lijkt me niet aangewezen die te regurgiteren. Tenslotte maken onze voeten terug contact met de aarde, die ons aldus van energie voorziet. Dat nog niet alle auto's op dit soort groen vermogen rijden, is mij een raadsel. Die machtige olielobby toch!
Hoe dan ook, ik ben nu perfect gewapend tegen allerhande contracties. Elke perswee zal ik Sandy kunnen voorzien van de juiste ademhaling. En in gedachten dank ik dan de Heer dat ik het echte werk niet hoef te doen. Daarvoor zet ik graag mijn mannelijkheid even opzij.